ಗದ್ದಾಮ

ಪಟ್ಟಾಂಬಿ ಮೂಲದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಅಶ್ವತಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನ. ಹತ್ತಿರದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಅಪ್ಪನ ಸಾಲ ತೀರಿಸಬೇಕು, ಮನೆಯ ಖಚೂ೯ ಭರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಜೆಸಿಬಿ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿರುವ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮದ್ಯಪಾನ , ಗೂಂಡಾಗಿರಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ತಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ನೋಡಲು ಬಂದ ರಾಧಾಕಷ್ಣನ್ ಗೆ ಅಶ್ವತಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಿದ ರಾಧಾಕಷ್ಣನ್ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಇವರ ಸಂಸಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಯ ಆಥಿ೯ಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಗಲ್ಪ್ ನಲ್ಲಿ ಮನೆಕೆಲಸದಾಕೆಯಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ಊರಿನ ಜನ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಗಲ್ಫ್ ನಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿರುವ ಉಸ್ಮಾನ್ ಅಶ್ವತಿಯ ಗ್ರಾಮದವನೇ. ವಿಸಾದ ಏಪಾ೯ಟು ಮಾಡಿದ ಉಸ್ಮಾನ್  ದೊರೆಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮನಗಂಡ ಅಶ್ವತಿ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾಳೆ.

 
ಗಲ್ಫ್  ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿನ ಅನುಭವವೂ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ. ಚಂದನದ ಅಡ್ಡನಾಮ ಹಾಕಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಯೋಜಕರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು  ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯೂ ಕೇರಳದವಳೇ ಆಗಿದ್ದು, ಗಲ್ಫ್ ನಲ್ಲಿ ಬುಖಾ೯ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ ಬದುಕುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಪ್ಪು ದುಪಟ್ಟಾವನ್ನು ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಶ್ವತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಚಂದನದ ನಾಮವನ್ನು ಉಜ್ಜಿ ಅಶ್ವಿತಿ ಕಪ್ಪು ದುಪ್ಪಟ್ಟಾ ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಉಸ್ಮಾನ್ ಮತ್ತು ಆತನ ಅರಬ್ಬೀ ದೊರೆ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ದೊರೆಯ ಮನೆಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಉಸ್ಮಾನ್ ಅಶ್ವತಿಯಲ್ಲಿ, “ಸಹೋದರಿ.. ಈಗಲೇ ಈ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬ ನೋಡಿಕೋ, ಮುಂದೆ ಇಂತಹ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟಗಳು ಬರಲಿವೆ ಎಂದು ಅಶ್ವತಿ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಾಯೋಜಕರ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ ಅಶ್ವತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಅನುಭವಗಳು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವಂತಿರುತ್ತವೆ. ಅವರು ಹೇಳುವ ಭಾಷೆ ಇವಳಿಗೆ ಅಥ೯ವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಪದಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡು ಅಶ್ವತಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಫಾತಿಮಾ ಎಂಬ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ಮೂಲದ ಹುಡುಗಿಯೂ ಕೆಲಸಕ್ಕಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅಶ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇದೇ ಉಡುಪು ಧರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಬುಖಾ೯  ಧರಿಸುವಂತೆ ಫಾತಿಮಾ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಸೀರೆ ನಿನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ. ನಾನು ಹಿಂದೀ ಮೂವಿಯಲ್ಲಿ ಸೀರೆ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಇಂಗ್ಲಿಷ್  ಮಾತನಾಡುವ ಫಾತಿಮಾ ಅಶ್ವತಿಯ ಜತೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಂಗಸರು ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡು ಎಂದು ಆದೇಶ ನೀಡುವವರೇ. ಗಂಡಸರಿಗೆ ಈಕೆಯ ಮೈಮೇಲೆಯೇ ಕಣ್ಣು. ಹೇಗೋ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಹದಗೆಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ. ಹೀಗೆ ಮನೆಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿರುವಾಗ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕ ಚಾಕುವಿನಿಂದ ಇವಳ ರಟ್ಟೆಗೆ ಗೀರಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಳುವಷ್ಟೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಆಗಲೇ ಮನೆಯೊಡತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ. ಅಶ್ವತಿಯ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಫಾತಿಮಾ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ. ಇದಾದ ನಂತರ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಆ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯ ದೊರೆ ಆತನಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಅಶ್ವತಿಯ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಊರುಗೋಲಿನಿಂದ ತಿವಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮಾನಸಿಕ, ದೈಹಿಕ ಪೀಡನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅಶ್ವತಿ ಎಂದೂ ತನ್ನ ಮನೆಯವರಿಗೆ ತನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಇಂತಿಷ್ಟು ಎಂದು ಈ ಮೊದಲು ನಿಗದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೈಗೆ ಸಿಗುವಾಗುವಾಗ ಅದರಲ್ಲೂ ಮೋಸ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.. ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನೆನೆದು ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಏನೋ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯ ಮೈ ಜುಮ್ಮ್  ಅನ್ನುವಂತಿತ್ತು.
ಫಾತಿಮಾ, ಉಸ್ಮಾನ್ ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅಶ್ವತಿ, ಈ ಬಗ್ಗೆ ಉಸ್ಮಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಆತ ಇದೊಂದು ಅಡ್ಜೆಸ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಂತ ನಾನವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಊರಲ್ಲಿರುವ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮರೆತು ಈ ರೀತಿ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಉಸ್ಮಾನ್ ಬಗ್ಗೆ ಅಶ್ವತಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಉಸ್ಮಾನ್ ಮತ್ತು ಫಾತಿಮಾ ನಡುವಿನ ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧ ದೊರೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ, ಉಸ್ಮಾನ್ ನನ್ನು ಕೆಲಸದಿಂದ ವಜಾಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

 
ಇತ್ತ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಫಾತಿಮಾಳಿಗೆ ಚಾಟಿಯೇಟು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಡೆತ ತಿಂದು ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ  ಫಾತಿಮಾಳನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉಸ್ಮಾನ್ ಅಶ್ವತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಶ್ವತಿ ಫಾತಿಮಾಳನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಫಾತಿಮಾಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಶ್ವತಿಗೂ ಚಾಟಿಯೇಟು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ತಾನೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅಶ್ವತಿ ಉಸ್ಮಾನ್ ನ ಸಹಾಯ ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಮನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಸಂಜೆ 8 ಗಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಮಲಯಾಳಿಯೊಬ್ಬರ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದರೆ ಆತ ನಿನ್ನನ್ನು ರಿಯಾದ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನಿರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಉಸ್ಮಾನ್  ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಂತೂ ಅಶ್ವತಿ ಗೋಡೆ ಹಾರಿ ಮನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರೂ 10 ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಉಸ್ಮಾನ್ ಹೇಳಿದ ಅಂಗಡಿ ಪಕ್ಕ ತಲುಪಲು ವಿಫಲಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದು ಇಂಡಿಯನ್ ಕರೆನ್ಸಿ, ಫೋನ್  ಬೂತ್ ನಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡಲೂ ಆಗದೇ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಆಕೆ ಅಂಗಡಿಯ ಗೋಡೆಯ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇತ್ತ ಅಶ್ವತಿಯೆಂಬ ಮಲಯಾಳಿ ಗಲ್ಫ್ ದೊರೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಹಣ ಮತ್ತು ಒಡವೆ ಕದ್ದು ಪರಾರಿಯಾಗಿರುವುದಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವರದಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

 
ರಜಾಕ್ ಕೊಟ್ಟೆಕ್ಕಾಡ್, ಎಂಬ ಮಲಯಾಳಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕತ೯. ಸ್ವಂತ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು  ಗಲ್ಫ್ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೇ ಇವನ ಕಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಮೋಜ೯ರಿಯಲ್ಲಿ ‘ಅನ್ ಐಡೆಂಟಿಫೈಡ್ ಇಂಡಿಯನ್’  ಎಂದು ಲೇಬಲ್ ಹಾಕಿರುವ ಅನಾಥ ಶವಗಳ ವಾರೀಸುದಾರರನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದು,ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾದ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ನ್ಯಾಯವೊದಗಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಪ್ತನಾಗಿದ್ದ ರಜಾಕ್. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅಶ್ವತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕುವಂತೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಪಾದಕನಾದ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ರಜಾಕ್ ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಎಂದು ನಿಧ೯ರಿಸಿದ ರಜಾಕ್ ಅಶ್ವತಿಯ ಮನೆಗೆ ಫೋನಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಅಮ್ಮ ಅಶ್ವತಿ ಕಳೆದ 5 ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಹಣವನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿಲ್ಲ, ಆಕೆ ಬದುಕಿದ್ದಳೋ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಇತ್ತ ಅಶ್ವತಿ, ಹಸಿವು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ “ರಿಯಾದ್…ರಿಯಾದ್ ಹೋಗುತ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆಡುಗಳನ್ನು ಹೇರಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಲಾರಿಯೊಂದು ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. “ರಿಯಾದ್ ಹೋಗುತ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ “ಹೂಂ” ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತಾರೆ. ದಾಹ ನೀಗಿಸಲು ನೀರು ನೀಡಿದ ಲಾರಿ ಡ್ರೈವರ್ ಹಾಗೂ ಆತನ ಜತೆಗಿದ್ದ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಡುಗಳ ನಡುವೆ ಅಶ್ವಿತಿ ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡ, ಮಾಸಿದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಅಶ್ವತಿ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆದರಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಲಾರಿ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ಯಾವುದೋ ರಸ್ತೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಅಶ್ವತಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು “ಸ್ಟಾಪ್… ಸ್ಟಾಪ್” ಎಂದು ಕಿರಿಚುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿಜ೯ನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಟೆಂಟ್ ಪಕ್ಕ ಲಾರಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಮತ್ತು ಆತನ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರು ಸಂಜೆ ಪ್ರಾಥ೯ನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಲಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಶೀರ್ ,ಅಶ್ವತಿಯ ಪಕ್ಕ ಬಂದವನೇ ಆಕೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಓಡಲು ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಓಡಿದ ನಂತರ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೇಗಾದರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಬದುಕಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆಕೆಯನ್ನು  ಬಿಟ್ಟು ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಾಥ೯ನೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಆ ಹುಡುಗಿ ಎಲ್ಲಿ? ಎಂದು ಕೇಳಿ ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಮತ್ತು ಆತನ ಗೆಳೆಯರು ಬಶೀರ್ ಗೆ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಥಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಟ್ರಕ್ ಚಾಲಕನಾದ ಬಶೀರ್ ನ ಗೆಳೆಯ ಭರತನ್ ಬರುತ್ತಾನೆ. ನಡೆದದ್ದನ್ನಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಿದ ಬಶೀರ್ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ಎಂದು ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಅಶ್ವತಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ. ಈಕೆಯನ್ನು ರಿಯಾದ್ ಗೆ ತಲುಪಿಸು ಎಂದು ಭರತನ್ ಗೆ ಹೇಳಿ ಬಶೀರ್  ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೋ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ರಿಯಾದ್ ಗೆ ಬಂದ ಭರತನ್ ,ಉಸ್ಮಾನ್ ನ ವಿಳಾಸ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾನೆ. ಅಶ್ವತಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರಲು ಒಪ್ಪದ ಉಸ್ಮಾನ್ ತನಗೂ ಆಕೆಗೂ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಭರತನ್ ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಗೆ ವಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಅನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ತಾನು ಟ್ರಕ್ ನಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಓವ೯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಡುವುದೂ ಅಪರಾಧವೇ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಅಶ್ವತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೇಸು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಪೊಲೀಸರು ಆಕೆಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಪೊಲೀಸರು  ಭರತನ್ ಮತ್ತು ಅಶ್ವತಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಲ್ಲಿನ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತಿಗೆ ಚಾಟಿಯೇಟು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಶ್ವತಿ ಬಂಧಿತಳಾದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ರಜಾಕ್  ಆಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಭರತನ್ ನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಹೊರ ತರುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಸಾ ಏಪಾ೯ಟು ಮಾಡಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವಲ್ಲಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಕಮಲ್, ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಾಳುಗಳಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಜನರ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ ಗಲ್ಫ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದುಡಿದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಅರೇಬಿಯಾದ ಮರುಭೂಮಿ ಸೇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬದುಕು ಈ ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು  ತೋರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಮಲ್ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದೇ ವೇಳೆ ಸಿನಿಮಾರಂಗದಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಲ ದೂರ ಸರಿದು ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸಾಗಿದ್ದ ಕಾವ್ಯಾ ಮಾಧವನ್ (ಅಶ್ವತಿ) ಹಾಗೂ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್ (ರಜಾಕ್) ತಮ್ಮ ನೈಜ ಅಭಿನಯದಿಂದ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

————–

ನಂಗೆ ಬಲೂನ್ ಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳು ಹಠ ಹಿಡಿದಳು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ ಮಕ್ಕಳಾಟ ಆಟಬೇಡ ಎಂದು ಅವ ಗದರಿಸಿದ. ಬಲೂನ್ ಕೊಡಿಸದ ಇನಿಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪದಿಂದ ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು ಆಕೆ ನಡೆದಳು. ಈಗ ನೀನೇ ಬಲೂನ್ ತರ ಕಾಣ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಆತ ಮುದ್ದಾಡಿದ.

—————–

ಹೆಂಡತಿ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವನು: ‘ದೇವರು ಯಾಕೆ ನಿನಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ?’ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟ.

ಅವಳು: ನಂಗೆ ದೇವರು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಬುದ್ದಿಕೊಟ್ಟಿದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೊಪೋಸಲ್್ಗೆ ನಾನು ‘ಯಸ್್’  ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ!

ಇಲ್ಲ..ಡಿಯರ್ ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ?

ಆದ್ರೂ…ನನಗೆ ಭಯ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ.

ಕೂಲ್ ಯಾರ್…ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮನ್… ಹಾಗಂತಾ ನಾವು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪೇನು ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಅದನ್ನು ಗಳಿಸ್ಬೇಕು. ಈ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಾ….ಚಿಯರ್ ಅಪ್

ಅವನ ಬೆಡ್್ನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನನ್ನ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸೀದಾ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. 

ನನಗೇನಾಗಿದೆ? ಛೇ..ಹೇಗೆ ನಾ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದಿತ್ತು.

“ಥೂ…ನೀನು ಕೆಟ್ಟವಳು..ನಿಂಗೆ ಸ್ಪಲ್ಪವಾದ್ರೂ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಇದೆಯಾ…ಕುಲಗೆಡೆಸಿದ ಹೆಣ್ಣು” ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಬೈದಂತೆ ನಂಗೆ ಕೇಳಿಸ್ತಿತ್ತು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಂಗೇ ಅಸಹ್ಯವಾದಂತಾಯ್ತು. ಹೇಗೋ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದಾಗ ಜಾನ್ ಕೂಡಾ ಶರ್ಟು ತೊಟ್ಟು ರೆಡಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

 ನಾನು ನನ್ನ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗ್್ನಿಂದ ಆ ‘ಮಾತ್ರೆ’ ತೆಗೆದು ನುಂಗಿದೆ. ಸುಸ್ತಾಗ್ತಿದೆ ಜಾನ್. 10 ನಿಮಿಷದ ನಂತರ ಹೊರಡೋಣವೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ಸರಿ ಎಂದ ಅವ.
————————————–

ಜಾನ್…ಜಾನ್ ಮಾಥ್ಯೂಸ್ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ನಾನು ಊರಿನಿಂದ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಅಪರಿಚಿತನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ವಿಂಡೋ ಸೈಡ್್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಅವ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತಿಗೆಳೆದ. ಬೆಂಗ್ಳೂರು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ? ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ. ಹೂಂ ಅಂದೆ.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ನಾನದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕೇಳಿಲ್ವಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ.

ಇದ್ಯಾವ ಪುಸ್ತಕ? ವಾವ್! ‘ಮೆನ್ ಆರ್ ಫ್ರಂ ಮಾರ್ಸ್, ವುಮೆನ್  ಆರ್ ಫ್ರಂ ವೀನಸ್.’ ಗುಡ್…

ನೀವು ತುಂಬಾ ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ತಿರೀ ಅಂತಾ ಕಾಣುತ್ತೆ.

ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ..

ನಾನು ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಮೂವಿ ಜಾಸ್ತಿ ನೋಡ್ತೇನೆ.

ಅವನ ಜೊತ ಮಾತನಾಡಲು ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗಲೇ ಅಪ್ಪ ಸಾಕಷ್ಟು ಉಪದೇಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬುದು ಮಾಯಾನಗರಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನು ನಂಬಬೇಡ. ಯಾರು ಯಾವ ತರಹ ಇರ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರಲು ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿದಾಗಲೂ ಅಪ್ಪ ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದರು.

 ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ಯಾವ ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಾವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ನಂಗೆ ಈವಾಗಲೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷ್ಯ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು ಸಂದವು. ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ರೆ ಅವನು ಈ ತರಹ ಮೋಸ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಂಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದೆ ಇದ್ದವನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಬದಲಾಗಿ ಹೋದ? ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದದ್ದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ವಾ? ಅದೋ ನಾನು ಅವನ ಪ್ರೀತಿ, ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದೆನೇ? ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಗಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತಾ? ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ. ಆದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನಾನು ಜರ್ಜರಿತಳಾದೆ.

 ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಿ ತಾನೇ? ಅಂತದರಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಸ್ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು? ಎಂದು ಅವ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ವಿಶ್ವಾಸವಿರಿಸಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಇವನೇನಾ?ಅಂತಾ ಸಂಶಯ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತ್ತು.

 ಐ ಆ್ಯಮ್ ಸಾರಿ, ಕಿರಣ್…ಇಂತದೆಲ್ಲಾ ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಮದ್ವೆ ಮುಂಚೆ ..

ನೀನೊಂದು ಹಳ್ಳಿ ಗುಗ್ಗು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ. ಇದರಿಂದ ತೊಂದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವ (?) ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಫ್ರೀಡಂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ನಿನಗಂತೂ ಹಗ್, ಕಿಸ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ರೂ ತಪ್ಪು. ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಬರೀ ಐ ಲವ್ ಯೂ ಅಂತಾ ಹೇಳಿ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುವುದು, ದಿನಾ ರಾತ್ರಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ, ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ, ನೆಗಡಿಯಾದರೆ  ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಕೇಳುವುದು ಮಾತ್ರಾನಾ? ನೋಡು ಸುಮೀ…ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರೇಮದ ನಡುವೆ ಇಂತಹಾ ದೈಹಿಕ ವಾಂಛೆ ಸಹಜ. ಅದನ್ನು ಛೀ…ಥೂ..ಅಂತಾ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇನಿದೆ? ಯಾವುದೋ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಿಯಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ್ತಿ.

 ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು. ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದು ನೋಡಿದ್ರೆ ನಿನಗೆ ನನ್ ಮೇಲೆ ಲವ್ ಅಲ್ಲ ಬರೀ ಲಸ್ಟ್ ಮಾತ್ರ ಇದೆ ಅಂತಾ ಅನಿಸುತ್ತೆ.

ಕಿರಣ್ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

ನನಗೂ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತ್ತು. ಪಾರ್ಕ್್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಚಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಸೀದಾ ಹಾಸ್ಟೆಲ್್ಗೆ ಹೋದೆ. ಸಿಟ್ಟು ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಸಾರಿ ಹೇಳಿದೆ. ಇಟ್ಸ್ ಓಕೆ ಅಂದ. 

ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಶ್ರುತಿ ತಪ್ಪಿತು. ಅವ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷ್ಯಕ್ಕೂ ಮುನಿಸು, ಆಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರೋಕೆ ನಂಗೆ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸಿದೆ…ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ‘ನೋ’ ಅಂತಾ ಹೇಳಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನೇ ಅವನ ಮುಂದೆ ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಬೇಡ ಬಿಡು. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಸರಿಹೋಗಲ್ಲ ಅಂದು ಬಿಟ್ಟ.

ಅಂದ್ರೆ?

ನಂಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತಾ ನೀನು ಹೇಳ್ತಾ ಇರ್ತಿ ಅಲ್ವಾ. ಅದು ನಿಜಾನೇ. ನಂಗೆ ಈವಾಗ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲ. ಐ ಆ್ಯಮ್ ಇರಿಟೇಟೆಡ್. ಇಂತಹಾ ಸಂಬಂಧವೇ ಬೇಡ.

ಅವ ಹೇಳ್ತಾನೇ ಇದ್ದ. ಮರು ಮಾತನಾಡಲು ನನಗೆ ಪದಗಳೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮುಂದೆ ಅಳಲು ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್್ಗೆ ಬಂದು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತೆ. ನನ್ನ ಲವ್ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಕರಾಳ ದಿನ ಅದು.

———————————————–
ಬಾಯ್್ಫ್ರೆಂಡ್ …ಅವ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೇ ನಾನು ಬೇಡ ಎಂದಾದ ಮೇಲೆ, ಅವ ನನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಪ್ಲವದ ಕಿಡಿ. ನಾನು ಬದಲಾಗಬೇಕು, ಅವನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅರಿವಾಗಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಹೊಸ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾದೆ. ಅವನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮರೆಯಬೇಕೆಂದೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮರೆತಿದ್ದ ಹಳೇ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕವಿರಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಲೈಫ್ ಹೊಸ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗ ತೊಡಗಿತು. ಅವ ನೆನಪಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವ ನೆನಪಾದಗೆಲ್ಲಾ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿ ಮತ್ತೆ ಖಿನ್ನಳಾಗುವುದು ನಂಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ.

 —————————————-

ಸುಮೀ….

ಯೆಸ್…

ಜಾನ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್್ಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ.

ಜಾನ್..ಅವನೇ ಈ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಅಲ್ವಾ…

ಅವತ್ತು ಟ್ರೈನ್್ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಪರಿಚಯವಾದ ಕ್ರಿಷ್ಚಿಯನ್ ಹುಡುಗ. ಈವಾಗ ನನ್ನ ಗುಡ್್ಫ್ರೆಂಡ್. ನನ್ನ ಕಥೆ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಬೇಜಾರಾದಾಗೆಲ್ಲಾ ಅವ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೇರ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಅವನೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟದಿಂದಾಗಿ ನನಗೆ ಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿದೆ. ಜಾನ್ ಕೂಡಾ ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಆದ್ರೆ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಗೆಳತಿ ಮಾತ್ರ. ಐ ಆ್ಯಮ್ ಜಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್, ನಾಟ್ ಎ ಲವರ್. ಅವ ನನ್ನ ಲವರ್ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತು.

 ಇವತ್ತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ಕಿರಣ್ ಬಯಸಿದಾಗ ‘ನೋ’ ಅಂದಿದ್ದ ನಾನು ಜಾನ್ ಮುಂದೆ ಯಾಕೆ ಸೋತು ಹೋದೆ? ಕಿರಣ್್ಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಜಾನ್್ಗೂ ‘ನೋ’ ಹೇಳ್ತಿದ್ರೆ ಅವ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಎಂದು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂತೋ. ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಅದುಮಿ ಹಿಡಿಯಲಾರದಷ್ಟು ದುರ್ಬಲಳೇ ನಾನು? ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ.

 ಏನೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿಯೇ…ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮನ್ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಜನರೆಡೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದನಿಯೂ ಈಗ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ.

ನೆನಪಿನ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ

ಕವನ ಸಂಕಲನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಜನವರಿ 10, 2010 ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10.30ಕ್ಕೆ ಕಾಸರಗೋಡಿನ ನೀರ್ಚಾಲು ಮಹಾಜನ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜು ಹೈಸ್ಕೂಲ್್ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮುಹೂರ್ತ ಇಟ್ಟಾಗಿದೆ.

ನೀವು ಬರುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ
ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಕಾಲ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆ….

ನಿಮ್ಮದೇ ನೆನವರಿಕೆಯಲ್ಲಿ,
ರಶ್ಮಿ.

ನಿಜ ಹೇಳಲಾ? ನಿನ್ನ ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಜಾದೂ ಇದೆಯಂತ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೋ. ನಿನ್ನ ನಗುವಿನ ಮುಂದೆ ನಾನಂತೂ ಕ್ಲೀನ್ ಬೌಲ್ಡ್ … 

ಹೇ..ಹುಡುಗ…ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಏನೂಂತ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಊರು ಯಾವುದು, ಭಾಷೆ ಯಾವುದು ಎಂಬುದು ಸಹ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಆ ಕ್ಯೂಟ್ ಸ್ಮೈಲ್ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಅದು ವರ್ಣನೆಗೆ ಅತೀತವಾದದ್ದು. 

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಲವ್ ಬ್ರೇಕ್ ಅಪ್ ಆದಾಗ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಲವ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾನೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವಳು ನಾನು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾವ ಹುಡುಗನನ್ನು ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಅಂದ್ಕೊಡ್ಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನೀನು… ನಿನ್ನ ನಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ದಳನ್ನಾಗಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಭಾವನೆಯಿದೆಯೋ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿ ಅಂತಾ ನಂಗೊತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ಚುಪ್ ಚುಪ್ಕೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಇರ್ತೀಯಾ. ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿಯಾ. ಆಮೇಲೆ ನಾನೆಲ್ಲಾದರೂ ನಿನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಿರುತ್ತಿಯಾ…ನೀನು ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆ ಸ್ವಭಾವದವನು ಅಂತಾ ನಂಗೊತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಸಲಾರೆಯಾ ಪ್ಲೀಸ್? 

ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ನಿನ್ನ ಆ ಮುಗುಳ್ನಗು ನನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನೀನು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು  ನೋಡಿದಾಗ ನೀಡುವ ಆ ಸ್ಮೈಲ್ ನೆನೆದುಕೊಂಡೇ ನಾನು ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ನಗ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನದೇ ಯೋಚನೆ ಮನದಲ್ಲಿ…ಯಾಕೆ ಈ ತಳಮಳ? ಏನೇ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತರೂ ನೀನೆ ನೆನಪಾಗ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಇದೀಗ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೇನಾ ಅಂತಾ ಒಂದು ಸಂಶಯ ನನ್ನ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ. ಏನಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಪ್ರೇಮದ ಸೆಕೆಂಡ್ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ ಆರಂಭಿಸಲು ನಾನು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ನಾನು ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಳು….ಐ ಆ್ಯಮ್ ವೈಟಿಂಗ್…

ಘಟನೆ 2: ಮನೆಯವರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಮದುವೆ. ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿದೆ. ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಬಾಕಿಯಿರುವಾಗ ಫೋನ್್ನಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು ಈ ಜೋಡಿ. ಹೀಗೆ ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿ ಮಾತಾನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಾತು ಮಾತಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ಭಾವೀ ಪತಿಯಲ್ಲಿ ‘Are you virgin?’ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಳು. ‘What you mean ?’ಅಂತಾ ಹುಡುಗನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನೀನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವನು. ಅಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಇಂಥದೆಲ್ಲಾ ಸಿಲ್ಲಿ ವಿಷಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಗಿ ಹೇಳಿದರೂ, ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅವಳ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಹಿಡಿಸಿಲ್ಲ. ಅಬ್ಬಾ! ಇವಳಿಗೆಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬು ಅಂದು ಕೊಂಡು ತನಗೆ ಈ ಮದುವೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಹುಡುಗ ಮದುವೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ.

ಮೇಲಿನ ಎರಡು ಘಟನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು, ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಆಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಹುಡುಗಿ? ವರ್ಜಿನಿಟಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ವರ್ಜಿನಿಟಿ ಎಂದರೆ ? ಹೆಣ್ಣು ಅಥವಾ ಗಂಡು ಈ ಮೊದಲು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅಂತವರು ವರ್ಜಿನ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ವರ್ಜಿನಿಟಿಗಿರುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ. ಏನಿದ್ದರೂ ಗಂಡು ವರ್ಜಿನ್ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಂತೂ ಅಸಾಧ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಹಾಗಲ್ಲ. Its the big issue of small tissue ಎಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ವರ್ಜಿನಿಟಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪುರುಷನೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ದೇಹ ಹಂಚುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಪೊಸೆಸ್ಸಿವ್ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನಿಗೂ ತಾನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗಿ ವರ್ಜಿನ್ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆ ಹಂಚದಿದ್ದರೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ವರ್ಜಿನಿಟಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಹುಡುಗಿಗೆ ಬಂದೊದಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಗಂಡಸರು ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ ಇವಳು ಮೊದಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಜೊತೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಸಂಶಯ ಪಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಅಂತೂ ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಗಂಡಸರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಇದ್ದೇ ಇದೆಯಲ್ಲವಾ?. ನಗರದ ಹೆಣ್ಣು, ಗಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಲ್ ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೇಗೋ ಸಂಸಾರ ಸಾಗಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಕತೆಯೇನು? ತನ್ನ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಗಂಡು ವಿವಾಹದ ಮೊದಲು ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹುಡುಗಿಯು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಗಂಡಸರ್ಯಾಕೆ ಸಿಡುಕುತ್ತಾರೆ? ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಪ್ರಕಾರ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗೀಗ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಡೋಂಟ್ ಕೇರ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬುದೂ ನಿಜ. ಆದರೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಗಂಡಸರೂ ಪಕ್ಕಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಿಗಳೇ…ತಾನು ಎಷ್ಟೇ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆ ದೇಹ ಹಂಚಿರಲಿ ತನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಿಕೆಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಬಯಕೆ ಅವರದ್ದು. ಮದುವೆಯ ಮೊದಲು ಹುಡುಗಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗ ಆಕೆಗೆ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಲು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಾದರೆ ದೈಹಿಕ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೂ ಮಾಡಿರಬಹುದೇ? ಎಂಬ ಸಂಶಯವೂ ಅವನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ದೇಹವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಇಂತಹಾ ಸಂದೇಹಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮದುವೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮುರಿದು ಬೀಳಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇದೀಗ ಗಂಡಸರ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಅಂತಾನೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಾದರೆ ಹುಡುಗಿಯರು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗಿ ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಎರಡೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈಗಿನ ಗಂಡಸರಂತೂ ತನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಕಾಲೇಜು ಲೈಫ್್ನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದರೆ ಏನಂತೆ? ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನನ್ನವಳು ಮಾತ್ರ ಆಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಲುವುಳ್ಳವರಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಇಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಕೂಲ್ ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಎನ್ನುವುದು ಅವರವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ. ಆದರೆ ಬೆಡ್್ರೂಂ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ Men are all the same! ಗಂಡಸರಿಗೆ ಹೇಗೆಯೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಬಯಕೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ತನ್ನ ಗಂಡ ಕೂಡಾ ವರ್ಜಿನ್ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಅವಳ ಅಂತರಾಳದ ಆಗ್ರಹ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪೇನಿದೆ ಹೇಳಿ?

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹೊಣೆಗಾರರು ಯಾರು? ಕಣ್ಣೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಡಿದ ಆ ಮುಗ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಸಾವಿಗೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು? ಎಂದು ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿಯೂ ಆಯಿತು. ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸರಕಾರ ಪರಿಹಾರ ಧನ ಘೋಷಿಸಿ, ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿಯೂ ಆಯಿತು. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಆ ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕ ಫೋರ್ ವೀಲರ್ ಲೈಸನ್ಸ್ ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಪಾನಮತ್ತನಾಗಿದ್ದ ಎಂಬ ವಿಷಯವೂ ಎಂಬುದೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು. ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡ ಈ ಘಟನೆ ನೋಡಿದರೆ ವಾಹನ ಚಾಲಕರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಯಾವ ರೀತಿ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಪಾದಾಚಾರಿಗಳ, ವಾಹನ ಸುರಕ್ಷಿತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಖೇದಕರ.

ಸದ್ಯ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮೂರಾದ ಕಾಸರಗೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲ್್ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲವದು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ರಿಯಾಯಿತಿ ದರ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಬಸ್ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್್ಗಳಂತೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈಗ ಹತ್ತಬೇಡಿ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುವ ಕ್ಲೀನರ್..ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ಕೊಂಡು ಬಸ್ ಹತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ಬೈಯುವ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್, ಹತ್ತಿಸಿದರೂ ಬಸ್್ನೊಳಗೆ ನಿಮಗೇನು ಬೇರೆ ಬಸ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೇ , ಎಲ್ಲಾ ನಷ್ಟ ಅಂತ ಬಡಬಡಿಸಿ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ನೋಡಿ ಬೈಯುವ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್್ಗಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಿಂಡು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಚಾಲಕರು.. ಹೀಗೆ …ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಂದಿದ್ದು, 4 ಗಂಟೆಗೆ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿದಿದ್ದರೂ, 6 ಗಂಟೆಯ ವರೆಗೆ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಯಬೇಕಾದ ಅವಸ್ಥೆ ಬಂದಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ 6 ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ರಿಯಾಯಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಫುಲ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಇದು ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದು, ಇನ್ನಿತರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಾದ ಕಣ್ಣೂರ್ , ಕೋಝಿಕ್ಕೋಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬವಣೆ ಹೇಳ ತೀರದು. ಇಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೆಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಸ್್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಹತ್ತುವಂತಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಲಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಬಳಿ ನಿಂತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರೆಲ್ಲರೂ ಹತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೊನೆಗೆ ಹತ್ತಬೇಕು. ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಮಂದಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಆ ಬಸ್ ಏರಬಹುದು. ಉಳಿದವರು ನಂತರದ ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬೈಗುಳ ಸುರಿಮಾಲೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತುವ ಮೊದಲೇ ಎಸ್ಟಿ ಪಿಳ್ಳೇರ್ ಕೇರಂಡ (ಎಸ್ಟಿ ಅಂದರೆ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್, ಅಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹತ್ತಬೇಡಿ) ಎಂದು ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ‘ಅವರೆ ಕೇಟ್ಟಂಡ‘ (ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಬೇಡ)ಎಂದು ಚಾಲಕನೂ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಾದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ಶಾಲಾ ವಾಹನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಮಕ್ಕಳ ಇಂತಹ ಕಷ್ಟವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಕೆಲವು ಹೆತ್ತವರಂತೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟೋ ರಿಕ್ಷಾ, ವ್ಯಾನ್, ಜೀಪ್್ಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒದಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕುಟುಂಬಗಳು ಎಷ್ಟಿಲ್ಲ?

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯ, ನೀವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರು ಯಾರಾದರೂ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಬೈಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ! ಅದೂ ಅಲ್ಲ ನೀವು ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಾಲೇಜನಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೇರಳದ ಕಾಲೇಜು ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು..ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಬಸ್ ಹತ್ತಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಬಸ್ ಗಾಜು ಪುಡಿ ಪುಡಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಧರ್ಮದೇಟು ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಲೇಜು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಘಟನೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದಲ್ಲರಿಲಿ, ಆದ್ರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುವ ಬಸ್, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಅನಾಹುತಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದೆಂದು ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಅಂಶವೆಂದರೆ

1. ಬಸ್್ಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕ

2.ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಸ್್ನಲ್ಲಿ  ಜನರನ್ನು  ಮನ ಬಂದಂತೆ ತುಂಬುವ ಬಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ

3.ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಸದಿದ್ದರೆ ಬಸ್್ಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಹಾನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆದರಿಕೆ

 ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದರು.  ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಎಷ್ಟೇ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆದರೂ ಅನಾಹುತಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಬಸ್್ನ ಫುಟ್್ಬೋರ್ಡ್್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಕಾನೂನು ಇದ್ದರೂ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಜನ ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡ್ ಯಾಕೆ? ಬಸ್್ನ ಹಿಂದಿರುವ ಏಣಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ ನೇತಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದಂತೆ ಜನರನ್ನು ಹೇರಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಾಹನಗಳು ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸಬಾರದೆ? ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಕ್ಕೇ ಬೆಲೆ ಕಲ್ಪಿಸದಿರುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ? ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಯಾಸದಾಯಕವಾದ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೊಣೆಯಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಗೂಡ್ಸ್ ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಮಕ್ಕಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ಘಟನೆಗೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು? ಅಸಹಾಯಕರಾದ ಹೆತ್ತವರು ಒಂದೆಡೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಶಾಲಾ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗ, ಅದೋ ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಕ್ಕ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದಕೊಳ್ಳದೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಸಂಚಾರ ನಿಯಂತ್ರಕ ಪೊಲೀಸರೇ? ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ದೂರಲಿ?

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ವಾಹನಗಳ ವೇಗಕ್ಕಂತೂ ಮಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವೊಂದು ವಾಹನ ಚಾಲಕರು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ‘ಶೈನ್್‘ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ರೀತಿ ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಾವಂತೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಸಾಹಸ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುಗ್ದ ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ರಸ್ತೆ ಸಂಚಾರ ಸುರಕ್ಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೇ ನಿಯಮಗಳು ಜ್ಯಾರಿಗೆ ಬಂದರು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ನಿಯಮಗಳಿದ್ದೇನು ಫಲ?

ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಖಾಸಗಿ ವಾಹನಗಳು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದಿಂಚೂ ಜಾಗ ಬಿಡದೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ  ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಬಸ್್ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರಯಾಸದಾಯಕವಾದ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಶಾಲೆಗಳ ಆರಂಭ ಸಮಯವನ್ನೂ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಆದರೆ ಫುಟ್್ಬೋರ್ಡ್್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಾಕಿ ತೂಗಾಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬವಣೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲವೇ? ಇದರೊಂದಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಯಾತ್ರಾ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಚೆನ್ನೈ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನ ಯಾತ್ರೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನಲ್ಲೇ ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿನ ಬಸ್ ಯಾತ್ರೆ ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಬಳಿಗೆ ನಾವೇ ಹೋಗಿ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡ ಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಭಾಷಾ ಸಮಸ್ಯೆ ಬೇರೆ. ಬಸ್ ನಂಬರ್ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹತ್ತಬೇಕು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ಓದಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಿರಿಕಿರಿ?. ಆದ್ರೆ ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ  ಅದರ ರಗಳೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಅಂದ್ರೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು.
ಆದ್ರೆ ಒಂದು ಮಾತು..ಟ್ರೈನ್ ಓಡಾಡದೇ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ .(ಅದು ಏನೋ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದಂಥ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು). ಅದಲ್ಲಿರಲಿ, ಸದ್ಯ ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕ್ಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಐದು  ನಿಮಿಷ ಅಥವಾ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಟ್ರೈನ್ ಇದ್ದರೂ ಜನರ ಗೌಜಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ಮತ್ತು ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ ಜನ ಜಂಗುಳಿ ಹೇಳತೀರದು .

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಜನರಾದರೆ, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಮನೆ ತಲುಪುವ ಅವಸರ. ಅದರೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್ ಒಳಗಡೆ ಎಳ್ಳುಂಡೆ, ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕರ್ಚೀಫ್ ,ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಮಾರುವ ಮಾರಾಟಗಾರರು. ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತಾ , ತಾಳ ಹಾಕುವ ಕುರುಡರು, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಅಂಗವಿಕಲರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಕಿವಿಗೆ FM ಹಾಕಿ ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಜನರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ಎಂದಿನಂತೆ ಟ್ರೈನ್ ಬರುವ ಸಮಯ. ಫ್ಲೈ ಓವರ್ ಮೇಲೆ ಜನರ ತಿಕ್ಕಾಟ. ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಕ್ಯೂ. ಟ್ರೈನ್ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು ಅಂದಾಗ ಓಡೋಡಿ ಹತ್ತುವ ಸಾಹಸಿಗ ಯಾತ್ರಿಕರು. ಅಂತು ಇಂತೂ ಟ್ರೈನ್ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಿ ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಬಚಾವ್. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬಂದದ್ದು ಇದೆ.

ಲೇಡಿಸ್ ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಹತ್ತಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾ ವಿಷಯಗಳು ಕೇಳಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಟಿವಿ ಸೀರಿಯಲ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುಟುಂಬ ಪುರಾಣದವರೆಗೆ, ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುವ ಕಥೆಗಳಿಂದ ವಿರಸದ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವು ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಾ ವಿಷಯಗಳೇ..
ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ತುರಾತುರಿಯಿಂದ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿ, ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಟ್ರೈನಿನ ಒಳಗೆ ತಿನ್ನುವವರು, ಉಟ್ಟ ಸೀರೆ ಸರಿ ಮಾಡಿ  ಕೊಳ್ಳುವವರು…”ಅಮ್ಮಾ ಪನೀರ್ ರೋಜ್, ಮಲ್ಲಿ ಪೂ ಮೊಳ ಅನ್ಜ್ ರುವಾ ಮಾ”  ಎಂದು ಹೂ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಕೂಗುವ  ಹೂಗಾರ್ತಿಯರು. ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುವ  ಹಿಜಿಡಾಗಳು. ತುಂಬಾ ರಶ್ ಇರುವಾಗ ಜಗಳವಾಡುವ ಜಗಳಗಂಟಿಯರು :) ತಮ್ಮ ವಸ್ತು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಾಗ ಗೋಳಿಡುವ ಮಂದಿ… ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ಜನರಲ್ ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದಾಗ ಇರಿಸು ಮುರಿಸು ಅನುಭವಿಸಿ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೊಂಡದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಅನುಭವದ ತುಣುಕುಗಳು.
ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ಮುಖಗಳು. ಮನೆ ಸೇರುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟು ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ‘ಉಸ್ಸಪ್ಪ’ ಅಂಥ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದೆಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ…

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ಟ್ರೈನ್ ಬರುವಾಗ ‘ರಶ್ ‘ಇದೆ ಅಂಥ ಅದನ್ನು ಹತ್ತುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಟ್ರೈನ್ಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೆಲಕಡಲೆ ಜಗಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಯುವಜೋಡಿಯಂತೂ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ..

ಅದೇ ವೇಳೆ, ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರೆ ಹೆಂಗಸರಂತೂ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದ್ದಿಲ್ಲ. ಹೆಣೆಯದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಹಾರ ಹೆಣೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಡುಗೆಗಾಗಿ ಬಸಳೆ ಸೊಪ್ಪು, ನುಗ್ಗೆ ಸೊಪ್ಪು , ಬೀನ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದಾದರೆ,  ಅಲ್ಲಿಯೇ ಚಿವುಟಿ ಅಡುಗೆಗೆ ಸಿದ್ದತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೂ ಅವರು ಸಮಯವನ್ನು ಸದುಪಯೋಗ ಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಅನುಭವ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಪಾರ್ಕ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನೋ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ತಲುಪಬೇಕೆಂಬ ಅವಸರ..ಟ್ರೈನ್ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟಿತು .ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿದ್ದೆವು. ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಂಜಿಕೆ  ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ಟಿಕೆಟ್ ಪರಿಶೀಲಕ ಬಂದು ಬೈದು, ದಂಡ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು . ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಪುಣ್ಯ! ಅಂದು ಚೆಕಿಂಗ್ ಇರಲಿಲ್ಲ..ನಮ್ಮ ಸ್ಟಾಪ್ ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದೆವು..ಟಿಕೆಟ್ ಇಲ್ಲದ ಆ  ಯಾತ್ರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಘಟನೆಯೇ ಹೌದು.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದೇಕೋ ಚೆನ್ನೈ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಯಾತ್ರೆಯ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನೈ ಮೆಟ್ರೋ ನಗರದ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ನಲ್ಲಿನ ಯಾತ್ರೆ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಅರಿಯಬೇಕು.