ಘಟನೆ 1 : ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ನೆರೆ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದಳು. ವಿಷಯ ಮನೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಮನೆಯವರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ವಿವಾಹದ ಸಿದ್ಧತೆಯೂ ನಡೆಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ನಡೆಯಲು ಎರಡು ದಿನಗಳಿರುವಾಗ ಹುಡುಗ ಆಕೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ. “ಆಯ್ತು” ಎಂದು ಈಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಆತ ಹೇಳಿದ “ಬಾ..ನಾವು ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್್ಗೆ ಹೋಗೋಣ”. “ಯಾಕೆ?” ಎಂಬ ಆಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ.”ನೀನು ವರ್ಜಿನ್ ಹೌದಾ? ಅಲ್ವಾ ಅಂತಾ ತಿಳಿಬೇಕು”. ಹಾಂ! ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಲ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಇದೀಗ ತನ್ನ ಶೀಲದ ಬಗ್ಗೆ ಶಂಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಯಾವ ಹುಡುಗಿ ತಾನೇ ಸಹಿಸಿಯಾಳು? ಮತ್ತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಗಳ. ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಶಂಕೆ ಪಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ಬೇಡವೇ ಎಂದು ಈಕೆ ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಮದುವೆ ರದ್ದಾಯಿತು.

ಘಟನೆ 2: ಮನೆಯವರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಮದುವೆ. ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿದೆ. ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಬಾಕಿಯಿರುವಾಗ ಫೋನ್್ನಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು ಈ ಜೋಡಿ. ಹೀಗೆ ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿ ಮಾತಾನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಾತು ಮಾತಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ಭಾವೀ ಪತಿಯಲ್ಲಿ ‘Are you virgin?’ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಳು. ‘What you mean ?’ಅಂತಾ ಹುಡುಗನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನೀನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವನು. ಅಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಇಂಥದೆಲ್ಲಾ ಸಿಲ್ಲಿ ವಿಷಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಗಿ ಹೇಳಿದರೂ, ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅವಳ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಹಿಡಿಸಿಲ್ಲ. ಅಬ್ಬಾ! ಇವಳಿಗೆಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬು ಅಂದು ಕೊಂಡು ತನಗೆ ಈ ಮದುವೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಹುಡುಗ ಮದುವೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ.

ಮೇಲಿನ ಎರಡು ಘಟನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು, ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಆಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಹುಡುಗಿ? ವರ್ಜಿನಿಟಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ವರ್ಜಿನಿಟಿ ಎಂದರೆ ? ಹೆಣ್ಣು ಅಥವಾ ಗಂಡು ಈ ಮೊದಲು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅಂತವರು ವರ್ಜಿನ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ವರ್ಜಿನಿಟಿಗಿರುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ. ಏನಿದ್ದರೂ ಗಂಡು ವರ್ಜಿನ್ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಂತೂ ಅಸಾಧ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಹಾಗಲ್ಲ. Its the big issue of small tissue ಎಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ವರ್ಜಿನಿಟಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪುರುಷನೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ದೇಹ ಹಂಚುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಪೊಸೆಸ್ಸಿವ್ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನಿಗೂ ತಾನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗಿ ವರ್ಜಿನ್ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆ ಹಂಚದಿದ್ದರೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ವರ್ಜಿನಿಟಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಹುಡುಗಿಗೆ ಬಂದೊದಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಗಂಡಸರು ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ ಇವಳು ಮೊದಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಜೊತೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಸಂಶಯ ಪಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಅಂತೂ ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಗಂಡಸರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಇದ್ದೇ ಇದೆಯಲ್ಲವಾ?. ನಗರದ ಹೆಣ್ಣು, ಗಂಡು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಲ್ ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೇಗೋ ಸಂಸಾರ ಸಾಗಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಕತೆಯೇನು? ತನ್ನ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಗಂಡು ವಿವಾಹದ ಮೊದಲು ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹುಡುಗಿಯು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಗಂಡಸರ್ಯಾಕೆ ಸಿಡುಕುತ್ತಾರೆ? ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಪ್ರಕಾರ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗೀಗ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಡೋಂಟ್ ಕೇರ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬುದೂ ನಿಜ. ಆದರೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಗಂಡಸರೂ ಪಕ್ಕಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಿಗಳೇ…ತಾನು ಎಷ್ಟೇ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆ ದೇಹ ಹಂಚಿರಲಿ ತನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಿಕೆಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಬಯಕೆ ಅವರದ್ದು. ಮದುವೆಯ ಮೊದಲು ಹುಡುಗಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗ ಆಕೆಗೆ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಲು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಾದರೆ ದೈಹಿಕ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೂ ಮಾಡಿರಬಹುದೇ? ಎಂಬ ಸಂಶಯವೂ ಅವನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ದೇಹವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಇಂತಹಾ ಸಂದೇಹಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮದುವೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮುರಿದು ಬೀಳಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇದೀಗ ಗಂಡಸರ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಅಂತಾನೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಾದರೆ ಹುಡುಗಿಯರು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗಿ ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಎರಡೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈಗಿನ ಗಂಡಸರಂತೂ ತನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಕಾಲೇಜು ಲೈಫ್್ನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದರೆ ಏನಂತೆ? ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನನ್ನವಳು ಮಾತ್ರ ಆಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಲುವುಳ್ಳವರಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಇಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಕೂಲ್ ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಎನ್ನುವುದು ಅವರವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ. ಆದರೆ ಬೆಡ್್ರೂಂ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ Men are all the same! ಗಂಡಸರಿಗೆ ಹೇಗೆಯೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಬಯಕೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ತನ್ನ ಗಂಡ ಕೂಡಾ ವರ್ಜಿನ್ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಅವಳ ಅಂತರಾಳದ ಆಗ್ರಹ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪೇನಿದೆ ಹೇಳಿ?

ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ಕೇರಳದ ಕಣ್ಣೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇರಿಕ್ಕೂರ್ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾನೊಂದು ಹಾಯ್ದು 9 ಮುಗ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮಡಿದ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ ಪಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದು, ಮೊಗ್ಗರಳುವ ಮುನ್ನವೇ ವಿಧಿಯ ಕ್ರೂರ ಲೀಲೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಈ ಘಟನೆಯು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿರುವ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಮೇಲಿನ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುರಕ್ಷೆ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡದಿರದು.

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹೊಣೆಗಾರರು ಯಾರು? ಕಣ್ಣೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಡಿದ ಆ ಮುಗ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಸಾವಿಗೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು? ಎಂದು ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿಯೂ ಆಯಿತು. ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸರಕಾರ ಪರಿಹಾರ ಧನ ಘೋಷಿಸಿ, ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿಯೂ ಆಯಿತು. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಆ ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕ ಫೋರ್ ವೀಲರ್ ಲೈಸನ್ಸ್ ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಪಾನಮತ್ತನಾಗಿದ್ದ ಎಂಬ ವಿಷಯವೂ ಎಂಬುದೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು. ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡ ಈ ಘಟನೆ ನೋಡಿದರೆ ವಾಹನ ಚಾಲಕರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಯಾವ ರೀತಿ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಪಾದಾಚಾರಿಗಳ, ವಾಹನ ಸುರಕ್ಷಿತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಖೇದಕರ.

ಸದ್ಯ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮೂರಾದ ಕಾಸರಗೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲ್್ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲವದು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ರಿಯಾಯಿತಿ ದರ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಬಸ್ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್್ಗಳಂತೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈಗ ಹತ್ತಬೇಡಿ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುವ ಕ್ಲೀನರ್..ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ಕೊಂಡು ಬಸ್ ಹತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಾಗ ಬೈಯುವ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್, ಹತ್ತಿಸಿದರೂ ಬಸ್್ನೊಳಗೆ ನಿಮಗೇನು ಬೇರೆ ಬಸ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೇ , ಎಲ್ಲಾ ನಷ್ಟ ಅಂತ ಬಡಬಡಿಸಿ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ನೋಡಿ ಬೈಯುವ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್್ಗಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಿಂಡು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಚಾಲಕರು.. ಹೀಗೆ …ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಂದಿದ್ದು, 4 ಗಂಟೆಗೆ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿದಿದ್ದರೂ, 6 ಗಂಟೆಯ ವರೆಗೆ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಯಬೇಕಾದ ಅವಸ್ಥೆ ಬಂದಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ 6 ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ರಿಯಾಯಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಫುಲ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಇದು ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದು, ಇನ್ನಿತರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಾದ ಕಣ್ಣೂರ್ , ಕೋಝಿಕ್ಕೋಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬವಣೆ ಹೇಳ ತೀರದು. ಇಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೆಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಸ್್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಹತ್ತುವಂತಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಲಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಬಳಿ ನಿಂತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರೆಲ್ಲರೂ ಹತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೊನೆಗೆ ಹತ್ತಬೇಕು. ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಮಂದಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಆ ಬಸ್ ಏರಬಹುದು. ಉಳಿದವರು ನಂತರದ ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬೈಗುಳ ಸುರಿಮಾಲೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತುವ ಮೊದಲೇ ಎಸ್ಟಿ ಪಿಳ್ಳೇರ್ ಕೇರಂಡ (ಎಸ್ಟಿ ಅಂದರೆ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್, ಅಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹತ್ತಬೇಡಿ) ಎಂದು ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ‘ಅವರೆ ಕೇಟ್ಟಂಡ‘ (ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಬೇಡ)ಎಂದು ಚಾಲಕನೂ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಾದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ಶಾಲಾ ವಾಹನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಮಕ್ಕಳ ಇಂತಹ ಕಷ್ಟವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಕೆಲವು ಹೆತ್ತವರಂತೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಟೋ ರಿಕ್ಷಾ, ವ್ಯಾನ್, ಜೀಪ್್ಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒದಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕುಟುಂಬಗಳು ಎಷ್ಟಿಲ್ಲ?

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯ, ನೀವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರು ಯಾರಾದರೂ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಬೈಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ! ಅದೂ ಅಲ್ಲ ನೀವು ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಾಲೇಜನಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೇರಳದ ಕಾಲೇಜು ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು..ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಬಸ್ ಹತ್ತಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಬಸ್ ಗಾಜು ಪುಡಿ ಪುಡಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಧರ್ಮದೇಟು ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಲೇಜು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಘಟನೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದಲ್ಲರಿಲಿ, ಆದ್ರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುವ ಬಸ್, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಅನಾಹುತಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದೆಂದು ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಅಂಶವೆಂದರೆ

1. ಬಸ್್ಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕ

2.ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಸ್್ನಲ್ಲಿ  ಜನರನ್ನು  ಮನ ಬಂದಂತೆ ತುಂಬುವ ಬಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ

3.ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಸದಿದ್ದರೆ ಬಸ್್ಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಹಾನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆದರಿಕೆ

 ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದರು.  ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಎಷ್ಟೇ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆದರೂ ಅನಾಹುತಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಬಸ್್ನ ಫುಟ್್ಬೋರ್ಡ್್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಕಾನೂನು ಇದ್ದರೂ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಜನ ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡ್ ಯಾಕೆ? ಬಸ್್ನ ಹಿಂದಿರುವ ಏಣಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ ನೇತಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದಂತೆ ಜನರನ್ನು ಹೇರಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಾಹನಗಳು ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸಬಾರದೆ? ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಕ್ಕೇ ಬೆಲೆ ಕಲ್ಪಿಸದಿರುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ? ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಯಾಸದಾಯಕವಾದ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೊಣೆಯಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಗೂಡ್ಸ್ ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಮಕ್ಕಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ಘಟನೆಗೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು? ಅಸಹಾಯಕರಾದ ಹೆತ್ತವರು ಒಂದೆಡೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಶಾಲಾ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗ, ಅದೋ ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಕ್ಕ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದಕೊಳ್ಳದೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಸಂಚಾರ ನಿಯಂತ್ರಕ ಪೊಲೀಸರೇ? ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ದೂರಲಿ?

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ವಾಹನಗಳ ವೇಗಕ್ಕಂತೂ ಮಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವೊಂದು ವಾಹನ ಚಾಲಕರು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ‘ಶೈನ್್‘ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ರೀತಿ ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಾವಂತೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಸಾಹಸ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುಗ್ದ ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ರಸ್ತೆ ಸಂಚಾರ ಸುರಕ್ಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೇ ನಿಯಮಗಳು ಜ್ಯಾರಿಗೆ ಬಂದರು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ನಿಯಮಗಳಿದ್ದೇನು ಫಲ?

ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಖಾಸಗಿ ವಾಹನಗಳು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದಿಂಚೂ ಜಾಗ ಬಿಡದೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ  ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಬಸ್್ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರಯಾಸದಾಯಕವಾದ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಶಾಲೆಗಳ ಆರಂಭ ಸಮಯವನ್ನೂ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಆದರೆ ಫುಟ್್ಬೋರ್ಡ್್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಾಕಿ ತೂಗಾಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬವಣೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲವೇ? ಇದರೊಂದಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಯಾತ್ರಾ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ದುಡಿದು ಇದೀಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಉರಿಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ, ಸದ್ಯ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚುಮು ಚುಮು ಚಳಿಗೆ ಮನಸಂತೂ ಪುಳಕಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ನಲ್ಲಂತೂ ಮನಸ್ಸು ಬೇಜಾರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಮಾರಾಯ್ರೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಅದನ್ನಂತೂ ಯಾರಿಗೂ ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ …

ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಚೆನ್ನೈ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನ ಯಾತ್ರೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನಲ್ಲೇ ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿನ ಬಸ್ ಯಾತ್ರೆ ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಬಳಿಗೆ ನಾವೇ ಹೋಗಿ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡ ಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಭಾಷಾ ಸಮಸ್ಯೆ ಬೇರೆ. ಬಸ್ ನಂಬರ್ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹತ್ತಬೇಕು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ಓದಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಿರಿಕಿರಿ?. ಆದ್ರೆ ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ  ಅದರ ರಗಳೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಅಂದ್ರೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು.
ಆದ್ರೆ ಒಂದು ಮಾತು..ಟ್ರೈನ್ ಓಡಾಡದೇ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ .(ಅದು ಏನೋ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದಂಥ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು). ಅದಲ್ಲಿರಲಿ, ಸದ್ಯ ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕ್ಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಐದು  ನಿಮಿಷ ಅಥವಾ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಟ್ರೈನ್ ಇದ್ದರೂ ಜನರ ಗೌಜಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ಮತ್ತು ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ ಜನ ಜಂಗುಳಿ ಹೇಳತೀರದು .

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಜನರಾದರೆ, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಮನೆ ತಲುಪುವ ಅವಸರ. ಅದರೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್ ಒಳಗಡೆ ಎಳ್ಳುಂಡೆ, ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕರ್ಚೀಫ್ ,ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಮಾರುವ ಮಾರಾಟಗಾರರು. ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತಾ , ತಾಳ ಹಾಕುವ ಕುರುಡರು, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಅಂಗವಿಕಲರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಕಿವಿಗೆ FM ಹಾಕಿ ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಜನರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ಹೊತ್ತು ಎಂದಿನಂತೆ ಟ್ರೈನ್ ಬರುವ ಸಮಯ. ಫ್ಲೈ ಓವರ್ ಮೇಲೆ ಜನರ ತಿಕ್ಕಾಟ. ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಕ್ಯೂ. ಟ್ರೈನ್ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು ಅಂದಾಗ ಓಡೋಡಿ ಹತ್ತುವ ಸಾಹಸಿಗ ಯಾತ್ರಿಕರು. ಅಂತು ಇಂತೂ ಟ್ರೈನ್ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಿ ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಬಚಾವ್. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬಂದದ್ದು ಇದೆ.

ಲೇಡಿಸ್ ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಹತ್ತಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾ ವಿಷಯಗಳು ಕೇಳಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಟಿವಿ ಸೀರಿಯಲ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುಟುಂಬ ಪುರಾಣದವರೆಗೆ, ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುವ ಕಥೆಗಳಿಂದ ವಿರಸದ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವು ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಾ ವಿಷಯಗಳೇ..
ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ತುರಾತುರಿಯಿಂದ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿ, ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಟ್ರೈನಿನ ಒಳಗೆ ತಿನ್ನುವವರು, ಉಟ್ಟ ಸೀರೆ ಸರಿ ಮಾಡಿ  ಕೊಳ್ಳುವವರು…”ಅಮ್ಮಾ ಪನೀರ್ ರೋಜ್, ಮಲ್ಲಿ ಪೂ ಮೊಳ ಅನ್ಜ್ ರುವಾ ಮಾ”  ಎಂದು ಹೂ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಕೂಗುವ  ಹೂಗಾರ್ತಿಯರು. ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುವ  ಹಿಜಿಡಾಗಳು. ತುಂಬಾ ರಶ್ ಇರುವಾಗ ಜಗಳವಾಡುವ ಜಗಳಗಂಟಿಯರು :) ತಮ್ಮ ವಸ್ತು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಾಗ ಗೋಳಿಡುವ ಮಂದಿ… ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ಜನರಲ್ ಕಂಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದಾಗ ಇರಿಸು ಮುರಿಸು ಅನುಭವಿಸಿ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೊಂಡದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಅನುಭವದ ತುಣುಕುಗಳು.
ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದ ಮುಖಗಳು. ಮನೆ ಸೇರುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟು ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ‘ಉಸ್ಸಪ್ಪ’ ಅಂಥ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದೆಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ…

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ಟ್ರೈನ್ ಬರುವಾಗ ‘ರಶ್ ‘ಇದೆ ಅಂಥ ಅದನ್ನು ಹತ್ತುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಟ್ರೈನ್ಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೆಲಕಡಲೆ ಜಗಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಯುವಜೋಡಿಯಂತೂ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ..

ಅದೇ ವೇಳೆ, ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರೆ ಹೆಂಗಸರಂತೂ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದ್ದಿಲ್ಲ. ಹೆಣೆಯದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಹಾರ ಹೆಣೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಡುಗೆಗಾಗಿ ಬಸಳೆ ಸೊಪ್ಪು, ನುಗ್ಗೆ ಸೊಪ್ಪು , ಬೀನ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದಾದರೆ,  ಅಲ್ಲಿಯೇ ಚಿವುಟಿ ಅಡುಗೆಗೆ ಸಿದ್ದತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೂ ಅವರು ಸಮಯವನ್ನು ಸದುಪಯೋಗ ಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಅನುಭವ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ಪಾರ್ಕ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನೋ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ತಲುಪಬೇಕೆಂಬ ಅವಸರ..ಟ್ರೈನ್ ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟಿತು .ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿದ್ದೆವು. ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಂಜಿಕೆ  ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ಟಿಕೆಟ್ ಪರಿಶೀಲಕ ಬಂದು ಬೈದು, ದಂಡ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು . ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಪುಣ್ಯ! ಅಂದು ಚೆಕಿಂಗ್ ಇರಲಿಲ್ಲ..ನಮ್ಮ ಸ್ಟಾಪ್ ತಲುಪುವ ವರೆಗೆ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದೆವು..ಟಿಕೆಟ್ ಇಲ್ಲದ ಆ  ಯಾತ್ರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಘಟನೆಯೇ ಹೌದು.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದೇಕೋ ಚೆನ್ನೈ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ಯಾತ್ರೆಯ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನೈ ಮೆಟ್ರೋ ನಗರದ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್ ನಲ್ಲಿನ ಯಾತ್ರೆ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಅರಿಯಬೇಕು.

ಸ್ನೇಹದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಿರು ನಗೆ ಬೀರುತ್ತಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಡೇ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ. ಸ್ನೇಹಬಂಧದಲ್ಲಿನ ಗೆಳತನದ ಸವಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಲು ಮೊಬೈಲ್, ಇಮೇಲ್ ಇನ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ಗಳಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವ ಸಂದೇಶಗಳೆಷ್ಟು? ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೆಣೆಯುವ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮೂಹಗಳಾದ ಆರ್ಕುಟ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಮೂಲಕ  ತಲುಪುವ ರಂಗುರಂಗಿನ ಸ್ಕ್ರಾಪ್‌ಗಳು. ಗೆಳೆತನದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಲು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ವಿಧಾನಗಳು?. ಒಂದಂತೂ ನಿಜ, ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೆಳೆತನದ ರೂಪವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ -ಸುಧಾಮನ ಗೆಳೆತನದ ಕತೆಯನ್ನು ಓದಿ ಬೆಳೆದವರು ನಾವು. ಇಂತಹ ಗೆಳೆತನವು ಇಂದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲೆಡೆಯಲ್ಲಿದೆಯೇ? ಇದ್ದರೂ ಅಪರೂಪವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತಹ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಸವಿದವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಕಲಿಯುಗ! ಇಂದು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಏನೇ ಇರಲಿ, ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಡೇ ಬಂತೆಂದರೆ ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಕೈಗೆ ಬಿಗಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಗೆಳೆತನದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ? ಯೇ ದೋಸ್ತಿ ಹಮ್‌ ನಹೀ ಚೋಡೆಂಗೆ..ಎಂದು ನಮ್ಮ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬುದು ನಮಗಿಂದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅಂದಿನ ಗೆಳೆತನದ ಸಿಹಿ-ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಹಚ್ಚ ಹಸುರಾಗಿಯೇ ಇವೆ.

ಗೆಳೆತನದ  ಸವಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅಂತೆಯೇ ಗೆಳೆತನದಲ್ಲಿಯೂ ಹಲವಾರು ವಿಧಗಳಿವೆ. ಮನಸಾರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ ಕೊಡುವ ಸ್ನೇಹಿತರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ, ‘ಗೋಸುಂಬೆ’ಯಂತೆ  ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುವ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಏನೇ ಆದರೂ ಸ್ನೇಹಿತರ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಬಹುತೇಕ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಆಪತ್ತಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಮಿತ್ರ. ಗೆಳೆಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟೇ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ನಾವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವವರು ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ? ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಪಾಡಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಇಂದಿನ ಜನಾಂಗ ಪರಸ್ಪರ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾದ ಸ್ನೇಹವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಿರುವುದು ಖೇದಕರ. ಇಂತಿರುವಾಗಲೂ ತಮ್ಮ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವವರು ಅನೇಕ ಮಂದಿ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ತಂದೊಡ್ಡಿದೆ.

ಕಳೆದ ವಾರದ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ‘ದಿ ಹಿಂದು’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಯಂಗ್ ವರ್ಲ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಸುದ್ದಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ನೈರೋಬಿ ಬಳಿಯ ಕೊಳಚೆಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಮುಟವಾ ಎಂಬ 11ರ ಹರೆಯದ ಪೋರ ತನ್ನ ಅಂಗವಿಕಲ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಬ್ರೈಸೆ ಅನ್ನು  ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಸುಮಾರು 2 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ  ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಸಹಪಾಠಿಯೂ ಆದ ಬ್ರೈಸೆಯನ್ನು ದುಸ್ಥರವಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇರಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವನಿಗೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ಅವನ ಸುಖ ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಯಾದ ಮುಟವಾನ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ‘ಮುಟವಾ..ಯು ಆರ್ ಗ್ರೇಟ್’ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ತನ್ನ ಜೀವನವೇ ಹೊರೆಯೆಂದು ಗೋಳಿಡುವ ನಾವು ಮುಟವಾ ಎಂಬ ಬಾಲಕನ ಗೆಳೆತನದ ಸ್ನೇಹದ ಮುಂದೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಅದರಂತೆಯೇ ಗೆಳತನದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಪರಿಯೂ ಬದಲಾಗಿ  ಹೋಗಿದೆ. ಹಳೆಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಯೋ, ಇನ್ನಾವುದೋ ಶಾಂತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ರುಪಾಯಿಯ ನೆಲಕಡಲೆ ಮೆಲ್ಲುತ್ತ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವು ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದರು.ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ  ಹಲವು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕ್ಲಾಸಿಫೈಡ್ಸ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ‘ಪೆನ್ ಫ್ರೆಂಡ್’ ಎಂಬ ಪತ್ರ ಗೆಳೆತನವೂ ಇಂದು ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದ ಹಾಗೆ, ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ ಲೋಕವನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುವ ಇಂದಿನ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲು ಸಮಯವೆಲ್ಲಿ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಉದ್ಯೋಗಿ ಯುವ ಜನಾಂಗವು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸವಾಲಾಗಿ ಜೀವನದ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಹೈ ಸ್ಪೀಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಮೇಲ್ , ಮೊಬೈಲ್ ಸಂದೇಶ, ಚಾಟ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಗೀಚುವ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳು, ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷದ ಫೋನ್ ಕರೆ ಮೂಲಕವೇ ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು, ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕತೆಯೇ ಬೇರೆ. ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಗೆಳೆಯರ ದಂಡೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಗೆಳೆಯರು, ಮೊಬೈಲ್ ಇದ್ದರೆ ತಾನೇ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಜಾ! ಇಂತಹ ಗೆಳೆತನಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಠಿ ನೀಡುವಂತೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಹರಟಲು ವಿಧ ವಿಧದ ಆಫರ್‌ಗಳನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಪದೇ ಪದೇ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ. ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಂತೂ ಈ ಗೆಳೆತನದ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿರಿಸಿ ಕೊಂಡು ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸ್ ಹಿಟ್  ಆಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಶೋಲೆಯಂತಹ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜಾನೆ ತು..ಯ ಜಾನೇ ನಾ ಎಂಬ ಹೊಸ ಕಾಲದ  ಚಿತ್ರಗಳೂ ಗೆಳೆತನಕ್ಕೆ ಮೀಸಲು. ಗೆಳೆತನದ ಕತೆಯಾಧಾರಿತ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳೇ ಇರಲಿ, ಜನ ಮೆಚ್ಚುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸೋಷ್ಯಲ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಸೈಟ್‌ಗಳೂ ಕೂಡಾ ಪ್ರಾಯ, ವರ್ಗ, ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ನೇಹ ವಲಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿದೆ. ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗೆಳೆತನದ ಸವಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಲು, ಗೆಳೆಯರಿಂದ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಎಲ್ಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪರಸ್ಪರ ಗೆಳೆತನದ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯವಾಗುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೈಟುಗಳು ಗೆಳೆತನದ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ನೀಡಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ತಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಂಧಿಸುವ ಅದರಂತೆಯೇ ಯಾವುದೇ ಸೀಮಾ ರೇಖೆಯಿಲ್ಲದೆಯೇ ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಕಾಣದ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲೂ ಇವುಗಳು ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುತೇಕ ಯುವ ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಇಂದು ಸೋಷ್ಯಲ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕಿಂಗ್ ಸೈಟುಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೆ ಬಹುಬೇಗನೆ  ಸ್ನೇಹ ವಲಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮೊಬೈಲ್ ಸಹಕಾರಿ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ ಅಥವಾ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಸಾಕು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್  ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಅಥವಾ ಚಾಟ್ ರೂಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಇವೆ. ಆದರೂ ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳುಗಳಿರುವಂತೆಯೇ ಇಂತಹ ಮೊಬೈಲ್, ಇಮೇಲ್, ಚಾಟ್ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದಾಗಿ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಮಂದಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಸದ್ಯ, ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಲುಗೆ ಬೆಳೆಸುವುದು ತುಂಬಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ.

ಏನೇ ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಮೂಹಿಕ ಜೀವಿಯಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅವನಿಗೆ ಸಂಗಾತಿ ಬೇಕೆ ಬೇಕು. ಇಂತಿರುವಾಗ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ‘ನೆಮ್ಮದಿ’ಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮನಸ್ಸು ಹಂಬಲಿಸದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ!. ಎಷ್ಟೇ ಒಲವಿರುವ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೂ ಕೆಲವು ‘ಖಾಸಗಿ’ ಮಾತುಗಳು ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಗೆಳೆಯರಂತೆ ಇರಬೇಕೆಂಬುದು ಬಹುತೇಕ ಮಕ್ಕಳೂ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸ್ನೇಹವಲಯದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವ  ಗೆಳೆತನದ ಅನುಬಂಧವು ನಮ್ಮ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ  ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಹಲವು. ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರಳಾದ ಆ ಗೆಳೆಯರು.. ನಮ್ಮ ನಗುವಿನ ಜೊತೆಗೆ ನಕ್ಕು, ದುಃಖ ಬಂದಾಗ ಸಂತೈಸಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದವರು. ಎಡವಿದಾಗ ಕೈ ಹಿಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿದ ಮುನ್ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಇವರು, ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ, ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದವರು.. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾಥ್ ನೀಡುವ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಂತೂ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ದೇವರೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

‘ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಈಸ್ ಬ್ಲೆಸ್ಸಿಂಗ್’ ಅನ್ನೋದು ಉಕ್ತಿ. ಇಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸುದೃಢವಾದ ಗೆಳೆತನದ ಸಂಬಂಧವು ಚಿಗುರೊಡೆದು ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಬಲಿತು ಹೆಮ್ಮರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ ತನ್ನೊಂದಿಗಿರುವ ಗೆಳೆಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಇತರರ ಮುಂದೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಬೀಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ, ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸ್ನೇಹ ಬಯಸುವ ಓರ್ವ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತ ನಮಗಿದ್ದರೆ ನಾವೇ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅಂತೂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, “ನಾವು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನಾವು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಾರುವಾಗ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರೆಂದು ನಮಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಮೆಸೇಜ್ ಇನ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ ಅನ್ನು ತೂರಿಕೊಂಡಾಗ  ನೈಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು.  ಪ್ರಸಕ್ತ, ಹಲವಾರು ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟುತ್ತಾ, ಮಜಾ ಮಾಡಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದೇ ಗೆಳೆತನದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ರೀತಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪಿಜ್ಜಾ ಹಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಸಿನಿಮಾ ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿ, ಹೆಗಲಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ನಡೆಯುವುದೇ ಗೆಳೆತನ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಗೆಳೆಯರ ನಡುವಣವಿರುವ ಆ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸ್ನೇಹವು ಕಡಲಾಳದಲ್ಲಿನ  ಚಿಪ್ಪಲ್ಲಡಗಿದ ಮುತ್ತಿನಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಪಸರಿಸಿದ ಸಂಪಿಗೆಯ ಕಂಪಿನಂತೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಮಾತ್ರ ‘ಗೆಳೆತನ’ದ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ದೊರೆಯುವುದು.

ನಮ್ಮ ಮುರುಕಲು ಗುಡಿಸಲ ಒಳಗೆ
ಬುಡ್ಡಿ ದೀಪದ ಸುತ್ತ
ಪಿಸು ಮಾತುಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ
ಸ್ನೇಹ ಮಾತ್ರ ಪಸರಿಸುವ ನಮ್ಮವರ
ಗೋಡೆ, ಬೇಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳಿ ಗಿಡಗಳೂ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ

ಹಗಲಿರುಳು ದುಡಿದ ಕೈ ಕಾಲುಗಳ
ಚಾಚಿ ಮಲಗುವೆನೆಂದರೆ
ಅಷ್ಟೂ ಜಾಗವೂ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ,
ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ
ಪಾತ್ರೆ ತಳದಲ್ಲಿ ಗಂಜಿ ನೀರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ

ನಮ್ಮೂರ ಫುಟ್‌ಪಾತ್‌ಗಳಲ್ಲಿ
ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಗೆ ನಾಲ್ಕಾಣೆ
ಎಸೆಯದ ನಮ್ಮವರು
ಬಾರ್, ಬೀರುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಮದ್ಯ ಬಾಟಲು
ಬಗ್ಗಿಸಿ ಚಿಯರ್ಸ್ ಅನ್ನುತಿರುವಾಗ
ಇತ್ತ, ನಾಡ ಸಾರಾಯಿಯ ಮತ್ತಿಗೆ ಸತ್ತ
ಶವದ ಮುಂದೆ ಒಡೆದ ಬಳೆಚೂರುಗಳ ಲೆಕ್ಕವೇನು?
ತೊಟ್ಟು ಹನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಒಣಗಿದ ಕೆರೆ ಗದ್ದೆಗಳು
ಒಂದೆಡೆ, ರೋಗ ರುಜಿನಗಳ ಸರಮಾಲೆ
ಆದರೂ ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ!
ಬಡವರ ರಕ್ತ ಹೀರಿದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ
ಮಹಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ

‘ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ’ ಎನುವರು ಅಧಿಕಾರದ
ಆಸನದಲಿ ಕುಳಿತು ಹಾಯಾಗಿ ‘ಧಣಿ’ಗಳು
ಅವರು ‘ನಮ್ಮ’  ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವರೆಂದು
ತಪ್ಪು ತಿಳಿದಿರುವಿರಿ ನೀವು…
ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೆ, ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು 
ತಮ್ಮ ಉದರದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸುತ್ತಾ  ಅಲ್ಲವೇನೂ!

ಜೀವನದ ಹಗ್ಗ ಜಗ್ಗಾಟದೊಳು
ದಣಿದು ಬೇಸತ್ತ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು
ನಾವು, ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿವ
ರಕ್ತದೋಕುಳಿಯ ಹರಿವ ತಡೆಯಲೇನು?

ನಿ(ನ)ಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ಹಗೆ ಹೊಗೆಯ ಮಬ್ಬಿನಲಿ
ನಮ್ಮೀ  ಗುಡಿಸಲ ಸ್ನೇಹ ಭಿತ್ತಿಯೊಳು
ನಮ್ಮವರೇ ಎದೆ ಸಿಗಿದು, ರಕ್ತ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸಿದಾಗ
ರೋದನದ ನಡುವೆಯೂ, ಅಂದೊಮ್ಮೆ ನೀ ಹಾಡಿದ
‘ದೇಸ್ ಮೇರಾ ರಂಗೀಲಾ’ ಹಾಡು ನನ್ನ ಕೆಣಕಿತ್ತು.

ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ನವಯುಗದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ‘ಮಹತ್ವ’ವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ. ಹಣ, ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ, ಸೌಂದರ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ  ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಲ್ಲವೇ? ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ‘ನೆಮ್ಮದಿ’ ಎಂಬುದು ಅಪರೂಪದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಬಾಲ್ಯದ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಬೀರಲಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನವಿದು.

 ಈ ಕೆಳಗಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಬಾಲ್ಯದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದು ಕೊಳ್ಳಿ…ಕಳೆದು ಹೋದ ಆ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ ಅಲ್ಲವಾ?

1. ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಉಡುಪು ತಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತಾ ಅನಿಸಿದ್ದು. ಅಬ್ಬಾ ಅದರ ಪರಿಮಳ! ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ದಿನ ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆದದ್ದು.

2. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಖಾಲಿ ಬೆಂಚಿನ ಒಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೊಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ಕೊಂಡಾಗ ಬೆಂಚು ಮೇಲಕ್ಕೇರಿದನ್ನು ನೆನೆಸಿದರೆ ಎದೆ’ ಝಲ್’ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲವಾ?

3.ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೇರೆ, ಬಾವಲಿಯಂತೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಯ್ಯದೆಯೇ ಕಚ್ಚಿ ತಿಂದದ್ದು.

4. ಗೇರು ಹಣ್ಣು ತಿಂದು ರಸ ಅಂಗಿಗೆ ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಅಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಗೇರು ಹಣ್ಣಿನ ಕಲೆ ಎಷ್ಟಿತ್ತು ಅಲ್ಲವಾ?

5.ಶಾಲೆಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದವನ್ನು ತುಂಡು ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಉಗುರಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿ ಬಣ್ಣದ ಉಗುರು ಮಾಡಿದ್ದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಗದವನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿ ಬಣ್ಣ  ಬಣ್ಣದ ಶರಬತ್ತು ಅಂತಾ ಹೇಳಿ ಅಂಗಡಿ ಆಟವಾಡಿದ್ದು.

6.ಹಿತ್ತಿಲಿನ ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ ಮಂಗನಾಟವಾಡಿದ್ದು. ಮರದ ತುದಿಯೇರುತ್ತಲೇ ಕೆಂಪಿರುವೆಗಳ ದಂಡನ್ನು ಕಂಡು ಸರ್ರನೆ ಜಾರಿದ್ದು.

7.ಆಟವಾಡುವಾಗ ಬಿದ್ದು ಕಾಲುಗಂಟಿಗೆ ಗಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ದು, ಗಾಯವನ್ನು ಆಗಾಗ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಅದು ಗುಣವಾಗುವ ವರೆಗೆ ಕಾಯದೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲಿಗೆ ಗಾಯ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅಮ್ಮ ಬೈದದ್ದು.

8.ಹೊಸ ಆಟಿಕೆ ತಂದಾಗ ಅದರೊಳಗೇನಿದೆ ಎಂದು ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಚೆಂದದ ಅಂಗಿ ಹೊಲಿದು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹಚ್ಚಿ, ಕೂದಲು ಹೆಣೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು.

9.ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಉದಾಸೀನವಾದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವೆಂದು ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದು. ಕಹಿ ಕಷಾಯ ಕುಡಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಮಾಯವಾದ ದಿನಗಳು.

10.ಚಿಕ್ಕ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುವಾಗ, ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿದು,ಅದನ್ನು ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ದಿನವಿಡೀ ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತದ್ದು.

11.ಹೂತೋಟದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹಾರುವ ದುಂಬಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು, ಅದರ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗುವಾಗ ಹಾರಿ ಹೋದ ದುಂಬಿಗೆ ಬಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಕಣ್ಣಿದೆಯಾ? ಅಂತಾ ಯೋಚಿಸಿದ್ದು. (ಯಾವ ದುಂಬಿಯೂ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ಪೊರಕೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದಾದರೂ ಹಿಡಿಯಲು ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ನೀವು?)

12.ನಾಲ್ಕೈದು ಮಣೆ ಅಥವಾ ರಟ್ಟಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕೋಣೆಯಂತೆ ಮಾಡಿ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗೆ ಮನೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದು.

13.ನಾಲ್ಕೈದು ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿರಿಸಿ, ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆ ಹೊದೆದು ಬಸ್ ಆಟವಾಡಿದ್ದು. ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದು. ಹಳೆಯ ಟಿಕೆಟ್ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್‌ನಂತೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟದ್ದು.

14.ಮಳೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಆಟವಾಡಿದ್ದು. ಹವಾಯಿ ಚಪ್ಪಲಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ‘ಟಪ್ ಟಪ್’ ಅಂತ ರಾಚಿಸುತ್ತಾ ಅಂಗಿ ಒದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಗಾಳಿಗೆ ಕೊಡೆ ಹಿಮ್ಮುಖವಾದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದು.

15.ಸೈಕಲ್ ಚಕ್ರವೊಂದನ್ನು ಕೋಲಿನಲ್ಲಿ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಿದ್ದು. ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಗೋಲಿಯಾಟವಾಡಿದ್ದು, ಕುಂಟ ಬಿಲ್ಲೆ, ಲಗೋರಿ ಆಟವಾಡಿ ದಣಿದದ್ದು.

16.ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಮಾವಿನ ಮರದ ರೆಂಬೆಗೆ ಉಯ್ಯಾಲೆ ಕಟ್ಟಿ ತೂಗಿದ್ದು.

17. ಕೊತ್ತಳಿಗೆ ಬ್ಯಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದ್ದು. ಔಟಾಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ‘ನಾ ಬ್ಯಾಟ್ ಕೊಡಲ್ಲ’ ಅಂತಾ ಹೇಳಿ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಓಡಿದ್ದು.

18.ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಹಾಕಿದ ಬಣ್ಣದ ವೇಷದಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದು.

19. ಗಿಳಿ ಹಿಂಡುಗಳಿಗೆ ಕವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಮರದ ಪೊಟರೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಯಿದೆಯಾ? ಅಂತ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು.

20.ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸಿದ ಪುಗ್ಗೆ, ಅದು ದಿನ ಬೆಳಗಾದಾಗ ಒಡೆದು ಹೋದುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಪುಗ್ಗೆ ಕೊಡಿಸೆಂದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದದ್ದು. ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯನ್ನೇ ರಂಗಭೂಮಿಯಾಗಿಸಿದ್ದು.

ಹೀಗೆ  ಹಲವಾರು ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುವಾಗ ಆ ಮುಗ್ದ ಸುಂದರ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದೇ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಹೋದ ಕಾಲ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಳೆದ ಮಧುರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನೆನೆಯುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತದೆ. “ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ಮುಪ್ಪಾದರೂ ಮಾಸದು”ಅಲ್ಲವೇ?

ಮರಣವೇ ನೀನೇಕೆ  ಕಾಡುವೆ
ನಿನಗೆ ನೀಡಲು ನನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ
ಏನಿದೆ ಹೇಳು?

ಬರೀ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆ
ದೇಹದಲಿ, ರಕ್ತ ಹೀರಲು ಬರುವಿಯಾ ನೀನು
ಅದೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದೋ

ನರವ್ಯೂಹಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಲಾಡಿದರೆ
ನಿನಗೆ ದಕ್ಕಬಹುದು ಒಂದಿಷ್ಟು
ಧಮನಿಗಳಲ್ಲೋಡುತಿಹ ಕಿಚ್ಚಿನಾ ಕಿಡಿಗಳು
ಎಚ್ಚರಿಕೆ! ತರಬಹುದು ಇದು ನಿನಗೆ ಆಘಾತ!!

ನಾನಂದು ನಿನ್ನ ಕಾಲ್ತುಳಿತದೊಳು
ರಕ್ತ ಸುರಿಸಿ ದುಡಿದು ಬೆಂಡಾದಾಗ
ನೀರ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿವ ನೀನು

ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು, ನಿನ್ನ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ!
ಕಣ್ಣೀರು ಕುಡಿದಾದರೂ ನನ್ನ ದಾಹ ನೀಗಿಸುವೆ

ನಿನ್ನ ದೋಷಗಳ ಮರೆಮಾಚಲು
ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕುಕ್ಕಿ ತೆಗೆಯ ಹೊರಟಿರುವಿಯಲ್ಲಾ..
ದುಃಖಾಗ್ನಿ ಹೊಮ್ಮುತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗುಡ್ಡೆಗಳಿಂದ
ಹರಿಯಬಹುದು, ರಕ್ತವಲ್ಲ.. ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿ
ನಿನ್ನ ಜೀವಕೆ ಮುಳುವಾದೀತು ಜೋಕೆ!

ಮುಳ್ಳುಮಂಚದಲಿ ನನ್ನ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವೆ
ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆನೆಂದು, ನಾಲಗೆಯನೂ
ಕತ್ತರಿಸಿರುವ ರಕ್ಕಸನೆ ನೀನು

ಆದರೂ, ತಲೆಬಾಗುವುದಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ
ನನ್ನ ಬೆರಳಕುಂಚದ ಸಾಲುಗಳ
ದಂಡನೆಯೇ ಸಾಕು ನಿನ್ನ
ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿಯನು ಹಚ್ಚಲು

ಎಂದೆನಿತು ನಿನ್ನ ಕಾಲಡಿಯ ಧೂಳಾಗಿಸುವ
ಹಂಬಲವೇನೋ ನಿನಗೆ?

ಧೂಳಾಗಿಸಿದರೂ ನಾನೆದ್ದು ಬರುವೆ
ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಯಲಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕಲುಕಲು
ನೆನಪಿರಲಿ, ನಾ ಸತ್ತರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುವೆ
ನಿನ್ನ ಹೆಣದ ಮೇಲಿನ ಅಣಬೆಯಾಗಿ.

ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲಾ ತರಕಾರಿಗಳು ಸಭೆ ಸೇರಿದವು. ತಮ್ಮ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸಬೇಕೆಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ಸ್ವರವೆತ್ತಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ತರಕಾರಿಗಳು ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡು ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸ ತೊಡಗಿದವು. ಏನಾದರೂ ಹೊಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಬೇಕು, ಅದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತಿರಬೇಕು ಎಂದು ನೇರಳೆ ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು “ಪೋನಿಟೈಲ್” ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸುಂದರಾಂಗಿ ಬದನೆ ಹೇಳಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ತರಕಾರಿಗಳು ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವು. ಸಭೆ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ಕೂಡಲೇ ಬಳುಕು ಸೊಂಟದ ವಯ್ಯಾರಿ ಕ್ಯಾರೆಟ್ ” ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆ” ನಡೆಸಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮುಂದಿಟ್ಟಿತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ತರಕಾರಿ ರಾಜ ಕುಂಬಳಕಾಯಿಗೆ ಹೊಸ ಐಡಿಯಾ ಸರಿಯೆನಿತು. ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ತರಕಾರಿ ಮಹನಿಯರಿಗೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಕುಂಬಳ ಕಾಯಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವುದಾಗಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿತು.

ತರಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಅಣಿಯಾಗತೊಡಗಿದವು. ಅಂತೂ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ವಿಶಾಲವಾದ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಾಗಿ ಅಣಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನೆರೆದಿದ್ದ ತರಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ತಾ ಮುಂದು ನಾ ಮುಂದು ಎಂಬಂತೆ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದವು. ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ತೀರ್ಪುಗಾರರಾಗಿ ಅಡ್ಡ ಮರದ ಬೊಡ್ಡನಾದ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು, ಉದ್ದ ಮರದ ಸನ್ಯಾಸಿ ಅಡಿಕೆ ಹಾಗೂ ಸುಂದರ ಹಲ್ಲಿನ ದಾಳಿಂಬೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಆಸೀನವಾಗಿದ್ದವು. ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದ ಪಡುವಲ ಕಾಯಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸ್ಪರ್ಧಾಳುಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಸರದಿಯಂತೆ ಕೂಗ ತೊಡಗಿತು.

ಮೊದಲನೆಯಾದಾಗಿ ಬಿಂಕದ ವಯ್ಯಾರಿ ಹಸಿರು ನಿಲುವಂಗಿ ತೊಟ್ಟ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ಸೊಂಟ ಬಳುಕಿಸುತ್ತಾ ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿತು. ಸಭಿಕರಾಗಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ತರಕಾರಿ ತುಂಟರು ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿ, ಯು ಸೋ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್.. ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ನಂತರದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನುಣುಪು ಕೆನ್ನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಗುಂಡು ಬದನೆಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಉದ್ದದ ಹಸಿರು ಬದನೆಕಾಯಿ ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವು.

ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ದೀಪಗಳು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಝಗಝಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ತರಕಾರಿಗಳ ಸುಂದರಿ ಕ್ಯಾರೆಟ್ ರಾಂಪ್ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ಸಭಿಕರ ಕರತಾಡನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತು. ಇದರ ಹಿಂದೆಯೇ ತಾನೇನು ಕ್ಯಾರೆಟ್‌ಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂಬ ಭಿನ್ನಾಣದಲ್ಲಿ ಮೂಲಂಗಿಯು ಹಸಿರು ಟೋಪಿ ತೊಟ್ಟು ಕ್ಯಾಟ್ ವಾಕ್ ಮಾಡಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಹಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವದ ಜಾಹೀರಾತು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವವರು ಕಹಿರುಚಿಯ ಹಾಗಲ ಕಾಯಿ ಎಂದು ಮೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಘೋಷಣೆ. ಕಹಿರುಚಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹುಸಿ ಮುನಿಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹಾಗಲಕಾಯಿ ತನ್ನ ಜರಿಜರಿ ಹಸಿರಂಗಿಯನ್ನು ತೊಟ್ಟು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿತು. ಇದರ ಹಿಂದೆಯೇ ರಾಂಪಿಗೆ ಬಂದ ಟೋಮೇಟೋ ನನ್ನಕ್ಕಿಂತ ಚಂದ ಇನ್ನಾರು ಎಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಅಂಗವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ಕೆಂಪು ಕೆನ್ನೆಯನ್ನುಬ್ಬಿಸಿ ನಗೆಬೀರಿತು.

ಆ ನಂತರ ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದ ಹಸಿರು ಸೌತೆಕಾಯಿಯು ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಸೌತೆಕಾಯಿ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನ ನಡಿಗೆಯಿಟ್ಟಾಗ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರ ಸ್ಪರ್ಧಾಳುಗಳು ಚಕಿತಗೊಂಡರು. ಇದೀಗ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಮೇಲು. ಯಾರ ಮುಡಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಿರೀಟ ದಕ್ಕುವುದೋ ಎಂಬುದಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕುತೂಹಲ! ನೆರೆದಿರುವ ಸಭಿಕರು ಇನ್ನೇನೋ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅಂದು ಕೊಂಡಿರುವಾಗ ಸಣ್ಣಗಾತ್ರದ ತೊಂಡೆಕಾಯಿ ಚಂದದ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದದ ನಗೆ ಬೀರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಚಕಿತಗೊಳಿಸಿತು.

ಪಡುವಲಕಾಯಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಪರ್ಧಾಳುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಸಭಿಕರೇ ಈಗಾಗಲೇ ನೀವು ತೆಳು ಶರೀರದ ವಯ್ಯಾರಿಗಳ ಬಳುಕುವ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇದೀಗ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ತರಕಾರಿಗಳ ರಾಜ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ..ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಉದ್ಗೋಷಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಿತು. ಅಬ್ಬರದ ಸಂಗೀತದ ನಡುವೆ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಮುಖ ತುಂಬಾ ಪೌಡರ್ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ ದೇಹವನ್ನು ಬಳುಕಿಸಲಾರದೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಾಡಿತು. ಕೆಲವರು ಈ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರೆ ಕೆಲವರಂತೂ ತರಕಾರಿ ರಾಜನ ಕಸರತ್ತಿಗೆ ಹೋ…ಎಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿದರು.

ಅಂತೂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಇನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯ ರಾಣಿ ಯಾರೆಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಸ್ಪರ್ಧಾ ನಂತರ ನಿರ್ಣಾಯಕರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಒಂದು ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಮೈಕ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಪಡುವಲ ಕಾಯಿ, ಪ್ರಿಯ ತರಕಾರಿ ಬಾಂಧವರೇ..ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅತೀ ಕುತೂಹಲಕರವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ವಿಜೇತರನ್ನು ಘೋಷಿಸಲು ನಾನು ನಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಅತಿಥಿಯಾದ ಬಟಾಟೆ ಗುಂಡನನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿತು.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ವಿಜೇತರ ಹೆಸರಿನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಂದ ಬಟಾಟೆ ಗುಂಡ ಇಂದಿನ ವಿಜಯಿ ಸುಂದರಾಂಗಿ “ಟೊಮೇಟೋ” ಎಂದು ಕೂಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಟೊಮೇಟೋ ಬಂಧುಗಳೆಲ್ಲ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹಾರಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸ ತೊಡಗಿದರು. ವೇದಿಕೆಯೆಲ್ಲಾ ಟೊಮೇಟೋ ದಾಳಿಗೆ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲವಾಯಿತು. ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಟೊಮೇಟೋಗಳು ವೇದಿಕೆಗೆ ಜಿಗಿದು ನರ್ತನವಾಡ ತೊಡಗಿದಾಗ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹನಿಯರೆಲ್ಲಾ ಹೆದರಿ ಓಡತೊಡಗಿದರು. ಟೊಮೇಟೋಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಯಾರೂ ಉಳಿಯದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತರಕಾರಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಯು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು.

ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಮಿ ತಂಪಾಗಿದೆ. ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಹನಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಮನೆಯ ನೆನಪು ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ, ಯಾವುದಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅಂತಾ ಇದ್ದೆ. ಭಾನುವಾರ ಆದ ಕಾರಣ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ವಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ರಜಾದಿನ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವಾಗ ಯಾಕೋ “ಏಕಾಂಗಿತನ” ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಧಾರಣ ಹುಡುಗಿಯರಂತೆ ಶಾಪಿಂಗ್, ಔಟಿಂಗ್ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ನನಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅನ್ಯಭಾಷೀಯರ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ ಉತ್ತಮ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿವೆ.

ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ನ ಕಿಟಿಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿಣುಕಿದರೆ ತುಂತುರು ಮಳೆಹನಿಗಳು ಮರದೆಲೆಯಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಗೆತ್ತಿದ ಪುಸ್ತಕವೂ ಓದಬೇಕೆಂಬ ಮೂಡ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದಾಗಲೇ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಕವರ್. ಅದು ತುಂಬಾ ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಮುತ್ತುಗಳಿವೆ, ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿದೆ. ಸ್ನೇಹ, ಸಲಹೆ, ಮಮತೆ, ಕಾಳಜಿ ತುಂಬಿದ ಪತ್ರ ಅದು. ಈ ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಕವರ್‌ನೊಳಗೆ ನನ್ನ “ಅಮ್ಮನ ಪತ್ರ” ಬೆಚ್ಚನೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದೆ. ಅದು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಕೂಡಲೇ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಯುದ್ದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಗೀತೋಪದೇಶ ನೀಡಿ ಹುರುಪು ಹುಟ್ಟಿಸಿದಂತೆ ಅಮ್ಮನ ಪತ್ರ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡುವ ಅಸ್ತ್ರದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಚೆನ್ನೈ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು ವರುಷಗಳಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಏಳು ಬೀಳುಗಳು ಸಂಭವಿಸಿವೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅಮ್ಮನ ಪತ್ರ ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೇ? ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವಂತಹ ತೃಪ್ತಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆ ಪತ್ರ ಅಂತದ್ದು. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳದ್ದೇ ಚಿಂತೆ. ಮಾತೃ ಹೃದಯವಲ್ಲವೇ? ಮಕ್ಕಳ ಒಂದೊಂದು ಉಚ್ವಾಸ ನಿಶ್ವಾಸವೂ ಆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಲ್ಲವರು ಅಮ್ಮ ದೇವರ ರೂಪ ಅಂದದ್ದು?

ಇನ್ನು, ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದಾ?. ನೋಡು ಪುಟ್ಟಿ, ಅದು ಹಾಗೆ, ಇದು ಹೀಗೆ, ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಿರು ಎಂಬ ಉಪದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಾ ಮಮತೆ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಕಟುವಾದ ಟೀಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪತ್ರಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿವೆ. ಅವು ನೀಡುವಂತಹ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಒಲವು, ಸಾಂತ್ವನ.. ನಾನು ಧೃತಿಗೆಟ್ಟಾಗ “ಏಕಾಂಗಿಯಲ್ಲ” ಎಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಸೆಟೆದು ನಿಲ್ಲುವ ತಾಕತ್ತನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

ಪತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದೇ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಇನ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೆಟರ್. ಈಗ ಅದು ಕಾಣಲಿಕ್ಕೇ ಅಪರೂಪ. ನಿಜ, ಕಾಲಬದಲಾಗಿದೆ. ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ವರ್ಧಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಂತೆ ಪತ್ರಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್‌ಗಳು ಇಮೇಲ್ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ ತಮ್ಮ ಕೈಯಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ “ನನ್ನೂರಿನ” ಮಣ್ಣಿನ ಸುಗಂಧವಿದೆ, ವಿವರವಾಗಿ ಬರೆದ ಮುದ್ದಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮಮತೆಯ ಕೊಂಡಿಯಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ…ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಪತ್ರಗಳಿಂದ ಇತೀ ನಿನ್ನ.. ಎಂದು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ಈ ಪತ್ರಗಳು ಹೊತ್ತು ತರುವ ಅದೆಷ್ಟು ಸುದ್ದಿಗಳು, ಭಾವನೆಗಳು! ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣು ತೇವಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.

ನೆನಪುಗಳು  ಮನಸ್ಸಿನ ಕದ ತಟ್ಟಿ ಒಮ್ಮೆ ನಗು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಳು ತರಿಸಿದರೂ ಪತ್ರದಲ್ಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಓದಿದ ಪತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುವಾಗ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ, ಅಮ್ಮನ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಮರೆಯದೆ ಪತ್ರ ಬರಿ ಎಂದು ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬರೆದದ್ದು ನೋಡಿದಾಗ ನೆನಪಾದದ್ದು, ಅದೆಷ್ಟೋ ನನ್ನ ಉತ್ತರಗಳು ಅಮ್ಮನ ಕೈ ಸೇರಿವೆ ಎಂದು. ಸದ್ಯ, ನಾನು ನನ್ನವರನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡುವಾಗ ಪತ್ರವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋವು ಮರೆಯುವಂತೆ, ಅವರೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರಲ್ಲಾ..ಅದಕ್ಕೇ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂಥಾರ ತೃಪ್ತಿಯಿದೆ, ಮನದಾಳದ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ. ಸ್ನೇಹದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಓಲೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೈ ಸೇರುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೆಳೆತವು ಮುಂದಿನ ಪತ್ರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ..

ದೇವರ ಸ್ವಂತ ನಾಡು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಕೇರಳ ಇಂದು ಹರತಾಳಗಳ ನಾಡಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಘೋಷಿಸುವ ಹರತಾಳದ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿದು ಕುಣಿದು ಜನರು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹರತಾಳವೂ ಒಂದು ಆಚರಣೆ. ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜು, ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಆದ ಕಾರಣ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಹೊರಗಿಳಿಯದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿರುವಾಗ ‘ಹರತಾಳ’ ಎಂಬುದು ಹಬ್ಬದ ಕಳೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಈ ಮೊದಲು ಬಂದ್‌ಗಳಿಂದ ಜನರು ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಬಂದ್‌ಗೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ಬಂದ್ ಹರತಾಳವಾಗಿ ಲಗ್ಗೆಯಿಡತೊಡಗಿತು.

ಹರತಾಳ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಹಳ್ಳಿ ನಗರವೆಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ವಾಹನಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆಗಿಳಿಸುವ ಭಯದಿಂದ ವಾಹನ ಮಾಲೀಕರು ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಾಹಸದಿಂದ ವಾಹನಗಳು ರಸ್ತೆಗಿಳಿಸಿದರೆ ಕಲ್ಲು ತೂರಾಟ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಹರತಾಳದ ವೇಳೆ ಹೊರಗಿಳಿಯಲು ಹೆದರುವ ಜನ..ಯಾವಾಗ ಯಾರ “ಮಂಡೆ”ಗೆ ಕಲ್ಲು ಬೀಳುತ್ತದೋ ಎಂದು ಹೆದರಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ!

ಅದೇ ವೇಳೆ ಕೇವಲ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಾರಣಗಳಿಗೂ ಹರತಾಳ ಘೋಷಣೆ ನಡೆಸುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಲಾಭವಾದರೂ ಏನು? ಶಾಲೆ, ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ಅಘೋಷಿತ ರಜೆ, ಒಂದು (ಕೆಲಸ) ದಿನ ನಷ್ಟ ಇದು ಮಾತ್ರವೇ ಹರತಾಳದಿಂದಾಗುವ ಪ್ರಯೋಜನ!
ಇನ್ನು, ಹರತಾಳದ ದಿನವು ಆಕ್ರಮಣ ಪ್ರತ್ಯಾಕ್ರಮಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಕೇಸರಿ, ಕೆಂಪು, ಹಸುರು ಪಕ್ಷಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಏಟು ಪ್ರತಿಯೇಟು ನೀಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾಲೆ ಪಟಾಕಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಪ್ರತೀ ಪಕ್ಷಗಳ ಹರತಾಳಗಳು ಸಿಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಳೆದ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಐದು ಹರತಾಳಗಳನ್ನು ಇದೀಗ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಡೆದವುಗಳು ಎಂಬುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ.

ಜೂನ್ 4: ಕಟ್ಟಪ್ಪನ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಡುಕ್ಕಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಯುಡಿಎಫ್ ಹರತಾಳ

ಜೂನ್ 5: ತೈಲ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಎಡರಂಗ ಹಾಗೂ ಬಿಜೆಪಿ ಆಹ್ವಾನಿತ ಹರತಾಳ

ಜೂನ್ 20: ಕೆಎಸ್‌ಯು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಹಾಗೂ ಟಿ.ಎನ್ ಪ್ರತಾಪನ್ ಎಂಎಲ್ಎ ಅವರ ಮೇಲೆ ಪೊಲೀಸರು ಪ್ರಹಾರ ನಡೆಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತ್ರಿಶ್ಶೂರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹರತಾಳ

ಜೂನ್ 27: ಡಿವೈಎಫ್‌ಐ  ಆಕ್ರಮಣ ಹಾಗೂ ಪೊಲೀಸರ ನೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ತಿರುವನಂತಪುರಂ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ವತಿಯಿಂದ 12 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಹರತಾಳ

ಜೂನ್ 30: ಇಡುಕ್ಕಿ- ಕಟ್ಟಪ್ಪನ ಸರ್ವೀಸ್ ಸಹಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಿಪಿಎಂ ಆಕ್ರಮಣದಲ್ಲಿ ಯುಡಿಎಫ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಗಾಯಗೊಂಡ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಯುಡಿಎಫ್ ಹರತಾಳ

ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪಂಚಾಯತು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಹರತಾಳಗಳು ತಾಂಡವವಾಡಿವೆ.

ಪ್ರಸಕ್ತ ಜುಲೈ ತಿಂಗಳು ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ ಹರತಾಳ ರಜಾ ದಿನಗಳು!
 
ಜುಲೈ 2: ಎಐವೈಎಫ್ ರಾಜ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಪಿಎಸ್ ಸುಪಾಲ್ ಎಂಬವರ ಬಂಧನವನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಪತ್ತನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಸಿಪಿಐ ಹಾಗೂ ಪುನಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹರತಾಳ

ಜುಲೈ 3: ಅಮರ್ ನಾಥ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ದೇಶೀಯ ಸಮಿತಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ ಹರತಾಳಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೇರಳದಾದ್ಯಂತ ಬಿಜೆಪಿ ಹರತಾಳ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕೊಡಂಗಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಡಿವೈಎಫ್‌ಐ ನೇತಾರ ಬಿಜು ಎಂಬವರು ತಲೆಗೆ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಡಿವೈಎಫ್ಐ ನೇತೃತ್ವದ ಹರತಾಳ

ಹರತಾಳಗಳೆಂದೂ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಂತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆ, ಆಕ್ರಮಣ ಪ್ರತ್ಯಾಕ್ರಮಣಗಳು ನಡೆದೇ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅಂಗಡಿ, ಮನೆ ಮಹಲು ಧ್ವಂಸದೊಂದಿಗೆ ಯುವತಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಘಟನೆಯೂ ಕೊಡಂಗಲ್ಲೂರಿನಿಂದ ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸತ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೆಎಸ್‍ಆರ್‌ಟಿಸಿ ಬಸ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲು ತೂರಾಟ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸರಕಾರಿ ವಾಹನ, ಪೊಲೀಸ್ ವಾಹನಗಳು ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತವೆ. ಪತ್ರಿಕಾ ಕಛೇರಿಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು.

ಇಷ್ಟಾದರೂ ಕೇರಳದ ಜನರು ಹಬ್ಬಗಳಂತೆ ಹರತಾಳವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜು ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಎಂದು ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆಯುವವರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಹರತಾಳದಂದು ಇತರರಿಗೆ ಉಪದ್ರವ ನೀಡಲೆಂದೇ ಸಜ್ಜಾದ ಉಪದ್ರವಿ ಜೀವಿಗಳೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.

ಏನೇ ಇರಲಿ ಹರತಾಳ ಎಂದು ಘೋಷಣೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಅಗತ್ಯ ಸಾಮಾನುಗಳ ಪೂರೈಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಜನ ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ರಜಾ ದಿನವಾದುದುದರಿಂದ ಚಿಕನ್, ಮಟನ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರತಾಳದ ಮುಂದಿನ ದಿನ ಎಂದಿಗಿಂತ ಜನ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಹರತಾಳ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ರಾಜ್ಯದ ಮದ್ಯದಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅಂತೂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹರತಾಳವನ್ನು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಕೆಂಪುಗುರುತು ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉತ್ತಮ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.ಬೇಕಾದರೆ ಹರತಾಳಕ್ಕಾಗಿ “Wish u a very Happy Hartaal” ಎಂದು ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ಸ್ ಕಳುಹಿಸಬಹುದು!